Wereldreis 2 (2025); Deel 4: Noord-Amerika

Dit is de liveblog van onze tweede wereldreis (2025), deel 4 Noord-Amerika. Voor onze eerste wereldreis in 2023 en 2024 zie: wereldreis deel 3. Voor het vervolg van deze reis naar Zuid-Amerika: wereldreis deel 5.

BESTEMMING 5: COSTA RICA

14/09 San Jose

De laatste volle dag Costa Rica besteden we voornamelijk in de auto. De rit van Uvita naar de hoofdstad is maar 200 kilometer, maar met de bochtige wegen duurt het allemaal veel langer. Onderweg zakt de temperatuur tot 10 graden en wordt het zelfs nog even flink mistig. Eigenlijk wel heerlijk zo! De afgelopen weken (zo sinds halverwege Mexico) is het flink warm geweest en met de hoge luchtvochtigheid niet altijd even prettig.

We hebben genoten van dit prachtige land en hebben echt veel kunnen zien! De favoriete dieren zijn toch wel de toekan, de luiaard en de apen. Maar zeker ook de slangen, vogelspin, boomkikkers en eigenlijk nog veel meer. Die zullen we gaan missen de komende maanden – behalve dan van die giftige spinnen op de kamer…

12/09 – 13/09 Uvita

In Uvita doen we het lekker rustig aan. Er zijn wat stranden die je kunt bezoeken en van boven zou je dan de vorm van een walvisstaart kunnen zien. Na het lezen van de reviews van het park, besluiten we toch voor de gratis opties te gaan. Ondertussen wordt er ook nog wat gepland voor de rest van de reis.

11/09 Corcovado

De wekker gaat even na 4 uur af (zo vroeg is het deze reis nog niet geweest) en we rijden richting het dichtstbijzijnde dorpje om onze gids op te halen. Rolando is met de motor en moet dus mee in onze auto. Een beetje vreemd is het wel als je de tourguide zelf moet vervoeren, maarja…

We geven aan welke dieren we nog graag willen zien en al snel rijden we een hobbelig pad omhoog waar we meteen geluk hebben! We zien zeker 10 toekans die zich ook nog even van dichtbij laten zien. Deze vogel hebben we tot nu toe namelijk nog helemaal niet gezien in Costa Rica! Daarna is het tijd voor de apen, een luiaard en ara’s. Als afsluiter rijden we naar het strand waar we een korte hike naar een waterval maken. We kunnen lekker afkoelen in het water!

We zijn uiteindelijk een uur of 10 weg geweest en hebben echt veel dieren gezien. Een meer dan geslaagde dag.

Pura Vida!

08/09 – 10/09 Manuel Antonio National Park (Quepos)

Van Monteverde rijden we naar Quepos. We beginnen de dag bij het Colibri Cafe, waar een voederplek voor de colibri’s is gemaakt. Ze vliegen hier af en aan! Onderweg naar de volgende stop komen we een aantal ara’s tegen, leuk om de dieren zo tijdens het rijden te kunnen zien.

Vanuit Quepos is het een klein stukje naar het meest bekende, maar dus ook het meest toeristische park van Costa Rica: Manuel Antonio. We wilden eigenlijk gisteren gaan, maar blijkbaar is het park elke dinsdag gesloten. Daarom vanochtend maar vroeg op, omdat we in de middag nog moeten rijden.

Voor de slinkse verkooptechnieken waren we al op de hoogte, maar hier is het wel heel erg. Vanaf een kilometer of twee voor de officiële ingang van het park staan al mensen op de weg te zwaaien en wijzen, sommige compleet uitgerust met een ranger outfit, portofoon en wat nog allemaal om er maar zo ‘echt’ mogelijk uit te zien. Je moet het wel even weten van tevoren, want deze piraten moet je dus letterlijk ontwijken op weg naar de werkelijke ingang. Wij zijn blijkbaar een van de weinigen die zich een beetje hebben ingelezen, want de parkeerplaats aan het eind van de toegangsweg is verder leeg.

Het is wegens het regenseizoen trouwens geen koppen lopen in dit gebied, eigenlijk is het zelfs behoorlijk rustig. Het valt ons dus alleszins mee. Onderweg komen we vooral verschillende apensoorten tegen en een aantal agouti’s die snel het pad oversteken. Ook zijn er twee mooie stranden onderweg, waar we vanwege de korte tijd niet echt gebruik van kunnen maken. Eigenlijk is het dus best een mooi gebied, maar je voelt aan alles eromheen dat het in de drukke reistijd misschien niet meer zo leuk is.

In de middag rijden we nog een stuk, richting de grens met Panama aan de pacifische kust. We slapen daar wel heel erg afgelegen, in een klein dorpje wat alleen bereikbaar is via een acht kilometer lange grindweg. Het ligt vlakbij de ingang van Corcovado, het meest ‘ongerepte’ natuurpark wat we gaan bezoeken in het land.

06/09 + 07/09 Monteverde

Wat hoger in de bergen ligt het Monteverde cloudforest. Vanwege de wat hogere ligging in de bergen is het hier behalve regenachtig ook bijna continu mistig door overtrekkende bewolking. De reisroute is maar 100 kilometer, maar we doen er toch ruim drie uur over. Dat heeft alles te maken met de weg naar dit afgelegen gebied waar nu toch echt een 4×4 voor nodig is. De actieradius keldert met rasse schreden op het laatste stuk, maar gelukkig ligt er wel één tankstation in het plaatsje Santa Elena waar we verblijven. En niet te vergeten een lekkere koffiebar, altijd een pluspunt (en tevens een geldverslinder voor ons koffie addicts).

Er zijn meerdere “Nationale Parken”, min of meer synoniem voor hiking trails waar je voor moet betalen. Helaas geldt in het algemeen in Costa Rica dat je voor elke wandeling best veel moet neertellen voor wat je krijgt, maar het is niet anders. Wij kiezen voor het Santa Elena cloud forest, dat iets minder populair is dan het grotere Monteverde. Omdat alle wandelingen niet erg lang zijn, kunnen we de meeste lussen wel maken in een paar uurtjes. Wildlife is er niet te zien, maar de flora is wel erg mooi. Vanwege de hogere ligging en iets koeler klimaat een heel ander beeld dan de regenwouden langs de kust. Het lijkt vrij veel op het zuiden van Nieuw-Zeeland.

We doen ook nog een night-tour, wel met gids en dus bedoeld om op zoek te gaan naar wezens die zich in dit bos schuilhouden. Hoewel het weer niet echt meewerkt (lees: stromende regen), is het toch een erg mooie ervaring. De gids is namelijk ontzettend goed. Het lijkt wel alsof hij de dieren zelf heeft neergezet, want zelfs nadat hij wat gevonden heeft moeten we nog even zoeken voordat we daadwerkelijk zien waar het om gaat. We zien onder andere wandelende takken, een slapende kolibri, verschillende kikkers en kinkajous (zoek dat maar eens op). Maar het hoogtepunt was wel de tarantula. Deze vogelspin met oranje poten wordt zo groot als een hand en zag er echt indrukwekkend uit. Overigens is deze spin juist helemaal niet gevaarlijk, het zijn de kleinere exemplaren (relatief dan) en de schorpioenen die met hun gif voor flinke problemen kunnen zorgen. Ze bijten trouwens alleen als ze zich bedreigd voelen, dus in de bossen zelf is er niks om je druk over te maken.

En dan komen we terug op de kamer en realiseer ik me dat ik die middag een flinke spin kapot had gemept. Een kort maar grondig onderzoek (de spin ligt nog dood op de kamer) levert de conclusie op dat deze wel erg veel lijkt op de zeer giftige variant die we tijdens de tour zagen. Vanaf nu dus grondige controle met schoenen aantrekken en de klamboe maar helemaal dichttapen aan het matras.

03/09 t/m 05/09 La Fortuna

La Fortuna is wat meer op toerisme gericht, omdat het op de gangbare reisroute ligt, een stuk dichter bij de hoofdstad van Costa Rica. Toch is het niet heel druk, want het is nog steeds regenseizoen. Dat hebben we inmiddels ook mogen ervaren, want het komt regelmatig met bakken uit de lucht. Toch zijn er ook nog wat droge momenten geweest om wat activiteiten te doen.

Vlakbij de plaats La Fortuna ligt de Arenal vulkaan, die in 1968 voor het laatst is uitgebarsten. Eromheen liggen verschillende trails door het regenwoud, met af en toe een uitzichtpunt op de vulkaan. We zien hier maar weinig dieren (wel de neusbeer die aan een stuk fruit snoept), waarschijnlijk zijn er te veel mensen in de buurt waardoor ze hier wat meer op afstand blijven.

De leukste activiteit is de night tour met gids. Rond kwart voor 6 begint het te schemeren in Costa Rica, een kwartier later is het stikdonker, zeker in de bossen. Omdat de night tour pas om 8 uur begint, rijden we dus een half uur over donkere straten en aan het eind een onverharde 4×4 weg. Direct bij aankomst worden we gewezen op een giftige bruine slang. We mogen er niet te dicht bij in de buurt komen en de gidsen ‘ duwen’ hem met een stok een andere kant op. Daarna is het tijd om met zaklampen op pad te gaan. Al snel spot de gids een kikker (en daar kwamen we voor!). Uiteindelijk is dit ook het hoogtepunt van de avond, want verder zien we wat insecten en een tweetal slangen waar we niet echt de tijd voor krijgen om naar te kijken. Met de kikker en de drie slangen op zak, gaan we voldaan weer met Jimmy over de 4×4 weg richting de accommodatie.

De laatste dag begint met een langdurige regenbui, dus we gaan pas in de middag even op pad. Het is dan al te laat om aan een hike te beginnen dus slenteren we door het dorpje La Fortuna op zoek naar een betaalbaar kopje koffie. Dat vinden we, inclusief lekker broodje (ze hebben sinds Panama broodjes met kaas, tomaat en pesto, erg lekker!).

02/09 Cacao Plantage

We rijden op de bonnefooi richting een kleine cacao plantage. Het geluk is aan onze zijde: de tour is eigenlijk net begonnen, maar we mogen nog aansluiten. Meteen worden we aan de arm meegenomen naar een luiaard. Dit begin is dus al helemaal perfect. We zien niet één, niet twee, maar een stuk of 5 luiaards, waarvan ook nog kleintjes! Onderweg krijgen we allerlei fruit toegestopt, mogen we zelf een gedroogde cacaoboon malen en krijgen we informatie over allerlei planten. Uiteraard wordt de chocolade ook geproefd, al is het niet zoals we gewend zijn van thuis. Deze chocolade is gemaakt van de door ons gemalen boon, aangevuld met wat vanille(olie), suiker en melk. Het is een wat dikker goedje en heeft een hele pure smaak, in tegenstelling tot de harde chocolade die we thuis uit de verpakking halen. We krijgen ook nog wat mee in een opgevouwen bananenblad. Een zeer geslaagde tour!

Als afsluiting bezoeken we het strand vlak bij onze accommodatie, want morgen gaan we weer naar een nieuwe plek en ook daar staat weer iets heel leuks op de planning!

01/09 Manzanillo National Park

We rijden richting Manzanillo National Park waar we een stuk langs de kust lopen, op zoek naar dieren. Helaas hebben we vandaag een stuk minder geluk, maar dat maakt de wandeling er niet minder mooi op! Op de terugweg drinken we een lekkere kop koffie (Pim geeft zijn schuim altijd door naar mij) en eten we een broodje. Daarna is er nog tijd over om op Playa Negro wat uit te rusten.

31/08 Cahuita National Park

We komen vooral naar Costa Rica om wildlife te spotten, dus we gaan vandaag meteen op pad. We beginnen bij Cahuita National Park, waar we al snel worden aangesproken door een mevrouw die ons een tour aan wil smeren. We willen echter graag zelf op pad en slaan haar aanbod af. Toch is het moeilijk om zelf dieren te zien. De gidsen die voor ons lopen met een groep wijzen ons al snel op een luiaard en een slang!! die zich lekker heeft opgekruld in een boom. Voor mij (Meike) de nachtmerrie op aarde hoor, ik heb echt angst voor slangen. Maar ik zal eraan moeten wennen hier in Costa Rica, want dit zal niet de laatste zijn die we gaan tegenkomen.

Na een aantal kilometer komen we uit bij een mooi strand waar voor ons de terugweg begint. We hebben onderweg al wat leuke beesten gezien (van die mini leguanen vooral). Na een verfrissende duik beginnen we dan ook aan de terugtocht via hetzelfde pad. Meteen zien we een hele wasberen kolonie: moeder met kids die even een kijkje komen nemen bij die nieuwsgierige toeristen. En die wasberen zelf zijn trouwens ook heel nieuwsgierig. Wisten jullie dat ze hier bandieten worden genoemd? Ze zijn namelijk dusdanig ’tam’ dat ze het eten van de strandgangers afnemen.

Als we halverwege de terugtocht zijn, zie ik een vreemd uitziend takje bij mijn hoofd en ik roep Pim terug. Die denkt dat het een roofdier is aan mijn stem te horen, maar het blijkt een slang te zijn! Het idee dat die dieren zo dichtbij kunnen komen hier, is nogal beangstigend. Toch probeer ik er wat plaatjes van te schieten, want we zullen ze na Costa Rica niet snel meer zien. De slang heeft trouwens de dikte van een duim en een lengte van een meter.

30/08 San José – Puerto Viejo

We rijden met onze Jimmy (een Suzuki met 4×4) de stad uit, op weg naar de kust waar we een aantal dagen verblijven. Onderweg is het landschap ontzettend groen! Een rit van een dikke 200 kilometer kost hier een uur of 4. We komen wat later in de middag aan en nemen nog snel een duik bij Playa Negro (ja, een zwart strand!).

29/08 Vlucht naar Costa Rica

Na voorlopig het laatste uitgebreide ontbijtbuffet gaan we met de metro terug naar Tocumen Int. Airport (30 cent voor een uur was overigens echt de goedkoopste metrorit ooit). Vanuit daar is het maar een uurtje vliegen naar de hoofdstad van Costa Rica: San José. Het is overigens wel weer een turbulente vlucht door alle regenbuien heen. Na aankomst nog ‘even’ door de douane, het duurde dus weer een poosje. Vervolgens worden we bij de uitgang opgewacht door iemand van de autohuur Costa. Samen met nog drie andere Nederlandse reizigers worden we naar de balie gebracht, waar een mooie 4×4 op ons staat te wachten. Ook daar duurt het weer een eeuwigheid, en dan moeten we ook nog ergens een simkaart zien te regelen. Waren we om 2 uur al geland, we komen uiteindelijk om half 7 in het donker aan bij het guesthouse in San José (20km verder). De week van luieren is daarmee echt voorbij, de komende twee weken gaan we weer volop rondreizen door Costa Rica.

BESTEMMING 4: PANAMA

27/08 + 28/09 Panama Kanaal + Rustdag

Je bent natuurlijk niet in Panama geweest zonder het Panama kanaal te bezoeken! Nadat we in de ochtend Latam Airlines nog wat gesponsord hebben (lees: nieuwe vliegtickets boeken), vertrekken we met de Uber naar het bezoekerscentrum Miraflores. Hier draait een super interessante 3D film over de geschiedenis van het kanaal. Met een chipje en een drankje erbij laten we ons vertellen hoe men vroeger op het idee is gekomen om dit kanaal te maken.

Zo rond 1500 begonnen de Spanjaarden met het doorploeteren van het regenwoud waar nu het kanaal is gebouwd. Zij kwamen er al snel achter dat het niet ging lukken. Toen probeerden de Fransen het, maar na 9 jaar bouwen zijn ook zij ermee gestopt. Ziektes als malaria en gele koorts (waar toen nog geen medicijnen voor waren) waren dodelijk en er stierven tijdens de bouw heel veel mensen. In die tijd had met het idee om het kanaal op zeeniveau uit te graven, dat bleek onmogelijk.

Amerika is uiteindelijk het land dat de bouw van het kanaal helemaal heeft afgerond, met hulp van een Engelsman die bedacht dat er sluizen gemaakt konden worden om de schepen te kunnen vervoeren. Zo omzeilden ze het probleem waar de Fransen tegenaan zijn gelopen, namelijk door de rivierbedding onder water te zetten en daarmee de gigantische graafwerkzaamheden te reduceren. Het kanaal in zijn huidige vorm is sinds de start van de Eerste Wereldoorlog in werking. De laatste tijd worden de vrachtschepen die door het kanaal moeten groter, waardoor ze besloten hebben tot de bouw van een tweede plek waar de schepen doorheen gaan. Dat was vanuit het bezoekerscentrum ook redelijk zichtbaar in de verte. Wisten jullie dat het Panama kanaal eerst van Amerika was, maar dat dit later toch aan Panama is overgedragen?

Onze laatste dag in Panama doen we niet meer veel, we plannen vooral onze reis nog verder en maken ons klaar voor het volgende land: Costa Rica!

26/08 Panama-Stad

Het plan vandaag liep letterlijk in het water, want na het ontbijt gingen de hemelsluizen open. Onweer, regen, overstroomde straten. Wij gaan echt niet de deur uit (nee, zelfs niet op de sokken). We sluiten ons daarom op op de hotelkamer om de rest van onze reis concreet vast te leggen. Dat is vrij aardig gelukt, al gaat het met boeken van de vliegtickets toch weer mis. Zijn wij de enigen die daar altijd zo’n gedoe mee hebben?

Later in de middag wordt het toch nog droog en kunnen we een rondje maken. Na een plons in het zwembad (het werd nog even fris ook na deze duik), handelen we nog wat regeldingen af. Morgen een nieuwe poging om het panamakanaal te bezoeken!

25/08 Panama-Stad

We blijven tijdens deze reis flink sporten, want er komen nogal wat hikes aan waar we fit voor willen zijn. Pim volgt een online les bodypump (toch handig hoor die app!) en ik trek de hardloopschoenen aan voor een rondje door de stad. Zeker langs het water is het super mooi hardlopen. Wel veel te warm…

Daarna bezoeken we een wijk in de stad. Het is niet super bijzonder, maar toch erg leuk om even doorheen te lopen. In de avond gaan we weer aan de slag met het plannen van de rest van de reis.

24/08 Panama-Stad (Metropolitan Natural Park)

Na een stevig ontbijt (allemaal inbegrepen dus bij de overnachting hier), nemen we de Uber naar Metropolitan Natural Park. Het lijkt een beetje alsof we opeens in de jungle zitten, op een steenworp afstand van de stad. We krijgen informatie over de wandelroutes en besluiten al snel om ze maar allemaal te doen. Je kunt dan naar een uitkijkpunt lopen waar je prachtig over de stad kunt uitkijken. Onderweg komen we weer agouti’s tegen die sneller zijn dan die we in Mexico hebben gezien. Foto’s ontbreken dus. Wisten jullie dat een agouti ook een beetje kan springen? Daarna zien we bijzonder weinig dieren todat er een kolonie apen door de bomen klautert, met een kleintje op de rug. Als ik (Meike) opeens een soort raaf zie met een rood kontje wordt mijn aandacht getrokken, vreemd met die rode kleur. Op moment dat hij/zij zijn kop omdraait, komt er een grote gekleurde snavel tevoorschijn: het is een toekan! Super gaaf om deze vogel nu al in het wild te zien. Costa Rica kan geannuleerd worden 🙂

Als toetje zien we in de laatste kilometers nog een tweetal luiaards (of zijn het er drie, die dieren liggen wat over elkaar namelijk). Tevreden lopen we terug naar de Uber, want het is weer bloedje heet vandaag.

23/08 Panama-Stad

Gisteren schreef Pim al over ons luxe hotel en de fitnesruimte. Die testen we vandaag even uit door een les bodypump met fatsoenlijke gewichten te doen. Morgen spierpijn, gegarandeerd! Verder doen we niet veel, behalve de buurt verkennen en langs het water lopen. Er moet namelijk ook weer gepland worden voor de volgende bestemmingen!

22/08 Vlucht naar Panama-Stad

Na een rustig ontbijt pakken we de taxi naar de luchthaven (we hebben sowieso best veel taxi’s gebruikt in Mexico, openbaar vervoer was nooit echt een optie). Het inchecken kost enorm veel tijd, net als de twee voorgaande keren eigenlijk. Het is weer eens mijn veel te lange rij van doopnamen die voor problemen zorgt (voor de verantwoordelijke, bedankt). De rugzakken moeten voor het eerst gewogen worden en hoewel ze gewoon in het bagagerek passen, moeten ze op het allerlaatste moment toch nog in het ruim. De vlucht zelf duurt maar een paar uur. Na aankomst in Panama is het nog een uurtje met de metro naar het stadscentrum, waar we een week in een best wel luxe hotel slapen. Althans, voor ons dan luxe, met een grote kamer, ontbijt en zwembad. Er zit ook een fitnessruimte bij. Ik vroeg me jaren geleden altijd af welke mafkees dat nou gebruikt op vakantie, maar nu we voor langere tijd reizen maken we er zelf graag gebruik van!

BESTEMMING 3: MEXICO

21/08 Isla Mujeres

De komende maanden komen er niet meer al te veel stranddagen, dus moesten we er hier maar even gebruik van maken. Daarom gaan we vandaag naar Isla Mujeres, een klein eilandje dat een kilometer of 10 van de kust ligt. De boottocht is wel erg prijzig (60 euro retour voor 2 personen) en ook de drukte op de haven maakt het er niet plezieriger op. Wachtrijen zijn lang en zoals verwacht vol met Amerikanen (meer Ceder Point eigenlijk). Toch is de boottocht zelf en ook het eiland echt super mooi! Zo’n beetje de hele oversteek is het water zo’n vijf tot tien meter diep, kraakhelder en van tropisch blauwe kleur. Je vraagt je eigenlijk af waarom wij niet van dit soort wateren in de buurt hebben. Op het eiland zelf gaan we naar Playa Norte, eigenlijk is dit strand nog mooier dan gisteren en krijgt het sowieso een plekje in onze eigen top 5 stranden aller tijden! Zo is het wel een relaxt einde van Mexico en was Cancun toch eigenlijk veel mooier dan gedacht.

20/08 Cancún

We hadden niet per se bedacht om veel tijd in Cancun te spenderen, maar voor de vlucht naar Panama moesten we hier toch naartoe. Dus daarom toch maar een paar dagen uitgetrokken voor deze toeristische plek. We hadden er eigenlijk niet al te hoge verwachtingen van, maar dat blijkt toch iets te negatief gedacht. De hotelzone (zo heet het echt) van Cancun lijkt weliswaar meer op Las Vegas dan een willekeurige plaats in Mexico, maar als je eenmaal op het strand bent is het eigenlijk toch wel erg mooi. Het water is super helder, blauw en een prima temperatuur. Wij ploffen neer op een handdoek en zijn de rest van de middag in het water te vinden. Helaas wel een beetje verbrand op het eind van de dag, en we hadden nog wel zo goed uitgekeken. We slapen trouwens in Cancun centrum (wat best een stuk van het toeristisch kustgebied af ligt). Daar zijn de prijzen een stuk lager en is er ook wat minder massatoerisme. We hebben best een mooie studio met een klein zwembad in de patio, dat zou ook wel wat voor thuis zijn!

19/08 Mérida – Cancún

We leveren de auto op tijd weer in bij de verhuurder. Ook vandaag nemen ze weer de tijd 🙂 Gelukkig zijn we ruim op tijd bij de bushalte om onze laatste bus te nemen van deze reis door Mexico. We zitten braaf te wachten totdat de bus gaat, maar zien ondertussen helaas niet ons busnummer verschijnen op de borden. Vreemd, maar we zijn inmiddels gewend dat er vertraging is en trekken ons er niet zoveel van aan. Als 15 minuten na de oorspronkelijke vertrektijd nog altijd geen bus klaarstaat, beginnen we eens rond te vragen. Wat blijkt uiteindelijk: onze bus gaat helemaal niet! Al snel begrijpen we dat we onze tickets gratis kunnen omboeken naar een lokale bus en een uurtje later zijn we op weg naar Cancún. Onze dank voor Google Translate is groot, want dat Spaans gaat soms toch wel erg snel!

18/08 Uxmal

We huren vandaag een auto om zelf op pad te gaan in de regio. Bij het ophalen komen we er al weer achter dat de Mexicanen alles tranquilo doen. Een uurtje later dan gepland, rijden we weg. We bezoeken Uxmal op een anderhalf uur rijden van Mérida. Uxmal is net als Palenque een oude Maya stad. We lopen er een dik uur rond, langer is echt niet vol te houden met deze hitte! We besluiten erna om lekker richting het strand te rijden waar we in de avond nog rustig kunnen relaxen en taco’s gaan eten. De stranden zijn erg mooi hier ondanks het zeewier erin.

17/08 Mérida

Met 35 graden lopen we in de ochtend een rondje door Mérida. Het is een gezellig plaatsje, maar wij vonden Oaxaca en Mexico-Stad toch nog leuker! Het is ook allemaal weer wat toeristischer en we worden zeer regelmatig weer in het Engels aangesproken. Wij antwoorden terug in het Spaans want anders leren we het natuurlijk nooit.

16/08 Palenque – Mérida

De laatste echt lange busrit. We zitten er van 8.30 tot zeker 18.00 uur in, dus iets noemenswaardigs over vandaag valt er simpelweg niet te schrijven. Onderweg bloggen we wat, doen we dutjes en genieten we van het uitzicht met zon. Bij aankomst in Mérida regent het pijpenstelen (nee, we doen deze keer niet de schoenen uit), dus nemen we een taxi naar onze B&B.

15/08 Palenque

We beginnen onze dag met een ontbijt in het centrum van Palenque, waarna we richting de oude Maya stad lopen. Het is inmiddels bloedheet en met de lange kleding aan tegen de muggen niet echt prettig meer te noemen. De Maya stad is wel erg mooi en je kunt zelfs de trappen oplopen. We snappen wel dat als deze trappen nog hoger zouden zijn, mensen niet meer naar beneden durven. We hadden graag nog een wandeling door de jungle gemaakt, maar hier is het simpelweg te heet voor. Gelukkig kunnen we pal naast de deur nog dieren zien! Zo komen de apen tegen de avond weer tevoorschijn en zien we zelfs drie agouti’s die rustig voor onze neus aan het snoepen zijn van een stuk fruit.

14/08 Palenque

In de ochtend lopen we zelf rond in Palenque en komen we een nieuwe broek tegen voor Pim (hij was zijn reisbroek op de Azoren al kwijtgeraakt). Helaas is de broek wat te wijd aan de onderkant dus gaan we op zoek naar een winkeltje dat dat kan fixen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd, maar hebben wel wat Spaans kunnen oefenen. Uiteindelijk hebben we de broek maar gewoon meegenomen en kijken we ergens anders waar we hem kunnen laten innemen.

Daarna gaan we naar een soort opvang voor wilde dieren. We laten ons vertellen dat dieren die eerst als huisdier zijn gehouden of om andere redenen door de overheid worden afgenomen, hier worden opgevangen. We zien jaguars, krokodillen, verschillende vogels en een grote variant van de cavia (een agoutie?). De meeste dieren konden vrij rondlopen in het park, maar de echte roofdieren uiteraard niet. Het blijft dan toch lastig om deze dieren in hokken te zien. Het leukst vonden we dan ook de dieren die alle bewegingsvrijheid hadden, zoals de aapjes! Overigens zitten er ook apen (en andere beesten) bij onze accommodatie dus telkens als we naar buiten lopen, zien we wel een ander dier dat we thuis absoluut niet tegenkomen. Ofja, de muggen kennen we natuurlijk thuis ook wel. Al zijn ze hier een stuk gemener.

13/08 San Cristobal – Palenque

De rit naar Palenque is eigenlijk helemaal niet zo enorm lang, maar de weg (nummer 199) wordt vaak geblokkeerd en wordt dus als niet veilig beschouwd! De bus rijdt dan ook helemaal om via Villahermosa waardoor we er een dikke 8 uur over doen. In de avond nemen we een lokale taxi naar onze accommodatie midden in de jungle, waar we een nieuwe maat tegenkomen. Hij reist in elk geval niet verder met ons mee en de tassen doen we voorlopig allemaal helemaal dicht 🙂

12/08 San Cristóbal de las Casas

We hebben al drie dagen erop zitten in San Cristobál, maar behalve de walking tour in ons gedeelte van de stad, hebben we nog niet veel gezien. Dat komt natuurlijk ook door die flinke regenval van een paar dagen geleden. We slapen vandaag wat uit en ontbijten uitgebreid. Hierbij proberen we wat te kletsen met de host, maar ze spreekt echt geen woord Engels. We krijgen van haar wel een gerechtje om uit te proberen zodat we weten wat het is.

Daarna gaan we kort op pad, want er is nog een uitkijkpunt waar we naartoe willen lopen. De trappen naar boven lopen, blijkt toch wat zwaarder dan gedacht op een hoogte van 2200 meter. Is alvast een goede oefening voor Peru! Als we de wolken weer dikker zien worden, besluiten we wat te sporten (Pim de krachttraining en ik ga een rondje rennen). Dat laatste is trouwens ook pittig met al die hoogteverschillen hier.

De rest van de dag besteden we achter de laptop, want de volgende bestemmingen komen steeds dichterbij. Omdat we niet alles vooraf gepland hebben en we toch wat dingen graag willen doen, moeten we hier ook tijd aan besteden. Gelukkig wel met de zon, want die regen laat nog even op zich wachten!

11/08 Cañon del Sumidero

Vandaag gaan we weer eens een kijkje nemen in de natuur! Samen met nog 8 anderen en onze gids (spreekt 5 woorden Engels) gaan we richting de Cañon del Sumidero. Eerst stoppen we bij een paar mooie uitzichtpunten waarna we met het busje richting het begin van de canyon rijden. Daar aangekomen stappen we met een man of 15 een bootje op om vervolgens het toeristenpraatje te krijgen. Er zijn uiteraard op het water allerlei snacks en verschillende drankjes te koop. Wij hebben zelf wat meegenomen en willen vooral dat de boot begint aan de tocht. Het is namelijk zweten geblazen met al die lange kleren aan tegen de zon! Tijdens de tocht door de canyon komen we langs allerlei dieren en die kan ik nu met de zoomles een heel stuk beter vastleggen dan voorheen. Als we op het einde een krokodil van dichtbij zien, vragen we ons wel even af of deze echt is. Hij ligt er heel stil bij en even verderop is een plek waar je van 50 meter hoogte in het water kunt springen. Ach ja, de foto is leuk. Tijdens de boottocht verstaan we overigens nauwelijks iets van wat er gezegd wordt. Ons Spaans kan nog wel een oppeppertje gebruiken 🙂

Na de boottocht eten we een verplicht hapje bij een restaurant. Voor het eten zijn er al zo’n 8 verkopers langsgeweest om de meest verschikkelijke prullaria te verkopen. We zeggen vriendelijk ‘no gracias’. Er is toch echt geen plek in onze backpacks voor dit spul hoor. Als laatst mogen we nog een rondje door het dorpje lopen. Dat blijkt niet heel groot te zijn. Rond een uur of 7 arriveren we weer bij onze accommodatie waardoor de tour ongeveer 10 uur heeft geduurd, in plaats van de vooraf geplande 7 uur.

10/08 San Cristóbal stadstour

Na een goede nachtrust en een erg lekker ontbijt hebben we vandaag de binnenstad verkend met een stadstour. Behalve een hele geschiedenisles en de verhouding van de bewoners met Coca Cola krijgen we aan het eind van de rit ook nog een Pox (spreek uit posj) proeverij. Het is de sterke drank van de streek, min of meer vergelijkbaar met Mezcal in Oaxaca. En omdat het gebied veel cacao-plantages bevat zijn er ook meerdere soorten vermengd met chocola. Wist je trouwens dat chocola ook in een heel bekend gerecht van Mexico zit? Samen met een hele lijst aan kruiden wordt er bij veel gerechten Mole geserveerd. Het is een donkerbruine, bijna zwarte saus, licht pittig én zoet van smaak, erg lekker!

Op de foto’s zien jullie graffiti van Coca-Cola. Deze zijn gemaakt als afzetting tegen het feit dat de fabrieken van Coca-Cola al het veilige drinkwater van de bevolking gebruiken. Ook zijn er afbeeldingen van vrouwen gemaakt, om aan te geven dat vrouwen hier nog altijd ondergeschikt zijn. We zijn best wel onder de indruk van deze verhalen en het laat maar weer eens zien hoe goed we het in Nederland hebben! Ook wij drinken hier geen enkel water uit de kraan, niet eens uit onze gefilterde fles. De lokale bevolking drinkt dan ook vooral Cola omdat dit goedkoper is dan drinkwater kopen.

09/08 Puerto Escondido – San Cristóbal de las Casas

De nachtbus viel achteraf best wel mee, we hebben zelfs nog best wat uren kunnen slapen. Rond een uur of 10 komen we aan in San Cristobal, wat net als Oaxaca en Mexico-Stad hoger in de bergen ligt. Het is hier dus aangenaam weer (overdag zo’n 23 graden en ’s nachts rond de 14). Na een koffie kunnen we om 11 uur al de accommodatie in, het is een mooi authentiek gebouw in de rijkere buurt van de binnenstad, waarin de kamers rondom een patio liggen. Toch slapen we hier maar voor een paar tientjes per nacht, mét ontbijt.

05/08 t/m 08/08 Puerto Escondido

Eerlijk gezegd ondernemen we niet bijzonder veel in Puerto Escondido. Helemaal niks eigenlijk. We verkennen een aantal mooie stranden waar we te voet heenlopen, de toeterende taxichauffeurs negerend. De golven zijn op sommige plekken zo hoog dat zwemmen niet altijd gaat. maar op andere plekken kun je dan wel weer makkelijk het water in. Hoewel het alle dagen aan het eind van de dag wel gaat regenen, is het eigenlijk maar één dag echt slecht weer. Niet per se erg, want een dag op bed liggen is ook wel lekker af en toe. We hebben ook best een fijne plek met een fijn en groot bed en goede airco. We hebben de Mexicaanse keuken overigens ook even achterwege gelaten, want er zat hier om de hoek een heerlijke pizzeria. En een goeie koffiezaak!

De laatste dag in Puerto Escondido hebben we in de avond pas de nachtbus naar San Christobal. Omdat we om 12 uur al uit de accommodatie moeten, hebben we voor de komende nacht het goedkoopste hostel geboekt wat we vinden konden, zodat we nog even kunnen douchen voor de busreis. Nou, voor vijf euro kun je hier dus ook overnachten, maar vraag niet hoe. Zelfs de backpacks die we op de matrassen hebben achtergelaten, kijken ons huilend aan. De douche is trouwens wel prima. Vanaf morgen gaan we weer verder reizen en het land verkennen, de korte vakantie zit er weer op.

04/08 Busrit Puerto Escondido

Van het hooggelegen binnenland waar zowel Oaxaca (1500m) als Mexico-Stad (2200m) vrij hoog liggen, gaan we vandaag naar de pacifische kustlijn: Puerto Escondido. De busrit is een stuk aangenamer en is uiteindelijk maar een half uurtje te laat op de bestemming, erg acceptabel voor Mexicaanse begrippen. Het is meteen een graad of tien warmer en overal staan palmbomen, het is dus echt veel meer tropisch! Nadat we de spullen op de kamer hebben gezet, gaan we direct door naar het strand. Er zijn hier meerdere baaitjes en de zee heeft een perfecte temperatuur. Het plaatsje is erg geliefd, er zijn meer buitenlandse toeristen te zien maar nog meer lijken de Mexicanen hier zelf op vakantie te zijn. En dan is een groot deel van de strandtenten ook nog gesloten, want het is tenslotte wel regenseizoen.

02/08 + 03/08 Oaxaca

Omdat de begeleide rondwandeling zo goed was bevalling in Mexico-Stad, besluiten we er hier ook een te doen. En dat blijkt weer een prima investering, want zo kom je best veel te weten over de regio. Ook wordt er tussendoor wat verteld over de politiek in het land zelf en de relatie met de VS. Soms best wel treurige verhalen eigenlijk (en deels ook onbegrijpelijk nu we met eigen ogen Mexico zien). Ook de grootschalige afwezigheid van schoon drinkwater vanwege de fabrieken van Coca Cola is best wel heftig om van de lokale bevolking te horen. We zijn nog maar net geïnformeerd over de hoge frequentie aardbevingen in het gebied, of we mogen er daadwerkelijk zelf eentje meemaken. Twee stuks vlak achter elkaar, die met 5.8 relatief gezien niet eens zo heel heftig waren, maar toch zorgden voor een kort evacuatiebevel naar open ruimte. Blijkbaar konden we de beving zo goed voelen, omdat het epicentrum vlakbij en ook vlak aan het oppervlak was. Volgens de gids is zo’n aardbeving altijd een voorbode voor slecht weer (lees: een orkaan of vergelijkbaar), dus laten we hopen dat de goden dit keer de uitzondering op de regel voor ons in petto hebben.

Na de stadstour gaan we een dag later met de bus naar Monte Alban, een ruïne-stad van honderden jaren geleden. Vanuit de stad kunnen we voor een tientje met de colectivo (het openbaar busvervoer, niet perse gericht op alleen toeristen) op en neer. Het lijkt wel alsof de bus op kolen of ander prehistorisch brandmiddel rijdt, zo oud is het ding. De ruïnes liggen bovenop een heuvel, van waar je mooi over Oaxaca kunt uitkijken. De restanten van de stad zijn minstens zo indrukwekkend als het uitzicht. Hoewel er overal tekst en uitleg te vinden is, hebben we eigenlijk geen idee uit welke tijd de stad precies komt en wie de bewoners ooit waren (Azteken?). Er nadert namelijk een regenfront, en niet een hollands buitje. Na een klein uurtje rondkijken zitten we nét op tijd weer in de bus, waarna de tropische bui losbarst.

01/08 Busreis Oaxaca

1 augustus, de eerste maand reizen is dus alweer voorbij. De tijd gaat veel te snel, maar we hebben wel al veel gezien en gedaan. Vandaag staat een lange busreis op de planning naar Oaxaca. Net als gisteravond regent het vanochtend flink, dus meerdere kleren en schoenen gaan jammer genoeg zeiknat de backpack in. Na een flinke koffie gaan we vol goede moed naar de busterminal. Dat hier alles tranquilo gaat, wordt maar weer eens duidelijk wanneer we de bus in stappen: een klein uur later dan gepland kunnen we dan eindelijk vertrekken. Niet dat dat de enige vertraging was, want de chauffeur is geen kampioen in routerijden (Google Maps, hoe moeilijk kan het zijn?). Een uur of vier later komen we dan eindelijk aan waar we moeten zijn (na een veilige reis, dat dan weer wel). Helaas laat Uber ons voor het eerst in de steek, dus besluiten we maar op goed geluk een lokale taxi te pakken. Te voet in het donker wordt afgeraden, al blijkt later dat we best hadden kunnen lopen. Gelukkig hebben we wederom drie zeer nuttige woorden uit ons uitgebreid vocabulaire Spaans kunnen gebruiken: calle, la izquierda en la derecha, waarmee we de blije taxichauffeur naar de bestemming kunnen begeleiden. Wat hij verder allemaal heeft verteld zullen we nooit weten.

29/07 t/m 31/07 Mexico Stad

Ola, buenos dias y gracias para leer nuestra blog de viajar. Ahora, solo hablamos en espanol, por que las meses proximos solo vamos a las paises espanoles. Zomaar even uit de losse pols, of het ook helemaal klopt weet ik niet. Een jaartje elke dag een beetje Spaans oefenen heeft op zich best zin gehad, want we kunnen in ieder geval wat borden lezen en wat basis dingetjes vragen. Nadeel: reactie is vervolgens ook in het Spaans, waardoor je alsnog met je bek vol tanden staat. Men praat hier trouwens ook best goed Engels. Maar dat terzijde.

We zijn drie volle dagen in Mexico-Stad en hoewel de eigenaar van de accommodatie beweert dat we toch echt minstens een week moeten blijven, is dat toch meer dan genoeg. Er is genoeg te zien, dat zeker, maar voor ons als niet-echt-into-steden zijn drie halve dagen voldoende.

De ochtend brengen we iedere dag bij een andere koffiebar door in de wijk waar we ook slapen. In de middag is het dan tijd om een stadsdeel te verkennen. De eerste twee dagen bekijken we het historisch centrum, waar het echt gigantisch druk is. Meike kwam hier ook een free walking tour tegen. In zo’n twee uur tijd lopen we met een lokale gids door de stad, waarbij er vanalles verteld wordt over het verleden van Mexico en de stad zelf. Zo leer je nog eens wat. Wist je bijvoorbeeld dat Mexico-Stad op een meer is gebouwd, en dat de stad langzaam maar zeker steeds verder wegzakt? Je ziet dat aan de scheef gezakte gebouwen en vloeren waar je zeeziek op wordt. Of dat Mexico sinds kort voor het eerst een vrouwelijke president heeft? Free is het overigens niet helemaal, want we worden min of meer geacht een fooi te geven van een paar tientjes. Uiteindelijk was het dat eigenlijk ook wel waard.

Ook de laatste dag doen we een walking tour, door een ander stadsdeel: Coyoacan. Dit gebied ligt een stuk zuidelijker en is vooral bekend om Frida Kahlo. Na de tour lunchen we bij een lokale taco zaak. Overigens op aanraden van de gids, want blijkbaar moet je niet zomaar overal gaan eten. De vuistregels zijn: het moet er druk zijn (logisch) en een taco moet minstens 15 pesos kosten (zo’n 70 cent). Als er dan ook nog eens agenten staan te eten ben je al helemaal aan het goede adres!

28/07 Vlucht naar Mexico

Er zijn van die momenten dat je je afvraagt wat je nu eigenlijk helemaal aan het doen bent. Wie zich hierin herkent mag het zeggen. Na een nachtvlucht van zo’n 4 uur willen we eigenlijk alleen maar zo snel mogelijk in een bed liggen. Het laatste waar we zin in hebben is dus wazige communicatie en een overnachtingsplek waar we, nu al voor de tweede keer, geen enkele informatie over ontvangen hoe we erin moeten komen. Jammer, maar het is niet anders. Uiteindelijk komt het toch wel weer goed. Vannacht goed slapen en dan is het weer vergeten!

We gaan dan toch nog maar even de stad verkennen en wat een wereld van verschil is het met de afgelopen weken. Niet per se negatief, want het is eigenlijk best gezellig in Mexico-Stad. Hoge wolkenkrabbers en het strak geplande Amerikaanse patroon van vierkante straatblokkken wordt vervangen door meer organisch ontstane bouwsels waar het verkeer zich op een chaotische manier zo snel mogelijk doorheen probeert te manouvreren. Wie trouwens denkt dat hier alleen maar drugskartels rondwaren, komt bedrogen uit. Zeker in de wijk waar wij verblijven, Roma Norte, is het eigenlijk allesbehalve onveilig. Er zijn veel leuke koffietentjes, tacobarretjes en de min of meer zelf uitgeroepen straatmuzikanten maken het Mexicaanse sfeertje compleet. Natuurlijk proberen we meteen een taco voor de lunch, en die is wel erg lekker. En nu we eindelijk de kamer op kunnen is het tijd om bij te slapen!

BESTEMMING 2: VERENIGDE STATEN

27 juli, Chicago

Rustig aan vandaag, want vanacht wordt een nachtje doorhalen 😉 we slapen dus uit en verkennen nog kort de stad. Ook is er tijd om met het thuisfront te bellen.

Chicago is een mooie stad, maar wij vinden niet dat er iets heel bijzonders te zien is. Wel leuk dat hier Route 66 start, zo hebben we dus het begin- en eindpunt van deze route gezien! Verder is het ook erg leuk dat er een rivier door de stad loopt. Er varen dan ook continue bootjes.

Vanacht vliegen we om 2 uur naar onze volgende bestemming (Nederlandse tijd 9 uur ’s morgens).

Tot in Mexico!!

26 juli, Indianapolis – Chicago

We verlaten Indianapolis na een goede nachtrust. Het zou een uur of 3 rijden moeten zijn naar Chicago, tijd zat dus. Het is maar goed dat de klok een uur terug gaat, want we leveren onze huurauto alsnog maar 30 minuten voor de afgesproken tijd in het centrum in. Aan de rand van de stad staan we voornamelijk in de file en met een truck is dat niet altijd even handig. Pim weet ons monster echter de parkeergarage in te rijden. Voorlopig gaan we zonder auto verder reizen!

In de avond maken we gebruik van de vele faciliteiten van het hotel. Het is weer een prijzige nacht… daarna lopen we een rond(je) van 10 kilometer door de stad. Met de lampjes, de mensen en de sfeer is het prima vertoeven hier!

25 juli, Columbus – Indianapolis

Nog altijd moe van de twee dagen pretpark, doen we het vandaag rustig aan. Onderweg naar Indianapolis stoppen we bij een buitenzwembad. We worden in de gaten gehouden door zeker 10 toezichthouders. Dat is wel andere koek dan mijn tijd bij de Hateboer, waar we op topdagen met 6 man toezicht hielden op 1000-2000 mensen. Ook bij de glijbaan worden de regels streng nageleefd. Verder is het een leuk zwembadje! Er wordt trouwens non-stop kerstmuziek gedraaid, want Christmas in July is hier een ding.

In de avond ondernemen we nog een klassieke Amerikaanse activiteit. Want zeg nou zelf, met een pick-up moet je toch een keer naar een drive-in cinema gaan? Het is net als in de films! Je parkeert je auto tussen paaltjes (richting mag je zelf bepalen). Wij maken met onze backpacks en strandhanddoek een zitje. Balen dat we geen goede kussens hebben, maar dat doet niks af aan de ervaring. Met een giga zak popcorn, die lang niet op gaat, kijken we de film.

24 juli, rustdag

Na 2 dagen 12 uur pretpark per dag voel je je net zoals na het uitgaan: een zware kater. Waarschijnlijk veel te weinig gedronken de afgelopen dagen, het was bovendien zonnig en enorm warm. Vandaag dus een korte rit en verder helemaal niks.

Wel weer een sfeervolle accommodatie!

21 – 23 juli, Cedar Point

Van Goshen naar Sandusky is een saaie, rechte weg waar we de ochtend en een deel van de middag mee bezig zijn. We komen op tijd aan in het motel dat de verwachtingen ruimschoots overtreft. Omdat we dichtbij Cedar Point slapen, waar het nogal toeristisch is, waren de verwachtingen niet al te hoog. Maar de kamer is mooi met goeie airco en er is zelfs een zwembad bij! Daar plonzen we dan ook meteen in 😉

Pim gaat in de avond alvast op verkenning in Cedar Point en ik ga hardlopend op verkenning en werk de website weer bij.

We besteden in totaal 2 volle dagen in Cedar Point. Hoewel de tijd het pretpark de laatste jaren wel enigszins heeft ingehaald, is het nog steeds wel nummer 1 van het land, zeker wat betreft hoeveelheid grote achtbanen. Zo kun je met de Top Thrill 2 een respectabele hoogte van 128 meter (momenteel zelfs de hoogste achtbaan ter wereld) en een snelheid van 120 mph (193 kmh) bereiken. Ook Steel Vengeance (hybride achtbaan), Millennium Force, Maverick en Gatekeeper zijn écht de moeite waard. Maar ook voor de minder ervaren pretparkganger (ik dus) is hier voldoende te beleven: een paar mooie houten achtbanen, de wild mouse en een waterattractie waar je kletsnat in wordt.

We besteden allebei ook apart wat tijd in het pretpark want ik hou niet zo van die snelle en hoge dingen. En Pim ontmoet al bij de eerste achtbaan iemand waarmee hij beide dagen meerdere achtbanen samen kan pakken (ook een reiziger, uit Londen).

Toch weet Pim me te overtuigen om mee te gaan met een paar snellere banen en dat blijkt nog leuk ook! Zo kunnen we ook samen nog een heel aantal banen doen, waaronder Maverick en Gatekeeper.

Hoewel de rijen niet bijzonder lang zijn, gaat het er hier wel erg traag aan toe. Voor elke rit worden de veiligheidsvoorschriften nauw nageleefd. Controleren, geen losse kleding, brillen, nog eens controleren en vooral niet te snel. Dat maakt dat de populaire attracties toch veelal een rij van minstens een uur hebben. Als je dan eindelijk mag vertrekken word je wel vriendelijk uitgezwaaid en nageroepen: ‘enjoy your riiiiiide’ (met Amerikaans accent, mag je er zelf even bij bedenken). Terug in de terminal vragen ze ook weer hoe de rit geweest was. Omdat het park zo bekend is, zijn veel werknemers trots dat ze voor Cedar Point werken.

Behalve dat alles traag gaat, kan het ook zomaar voorkomen dat je een uur hebt staan wachten en de achtbaan vervolgens buiten werking wordt gesteld, al is het maar het kleinste probleem. Elke attractie staat dagelijks minstens wel een keer of drie stil, iets wat we in Europa eigenlijk zelden meemaken. Hoewel het wel enigszins frustrerend is, maakt het uiteindelijk niet zo heel veel uit. We zijn beide dagen van 10 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds in het park geweest en hebben allebei meer dan genoeg kunnen doen. En we hadden ook nog strak blauwe lucht!

Morgen maar een rustig dagje ervan maken, is ook beter voor de portemonnee.

20/07: Schietbaan

Vandaag staat er weer een echte Amerikaanse activiteit op de planning: de shooting range. We hebben een paar dagen terug wat onderzoek gedaan of het überhaupt legaal is en wat we dan precies zouden kunnen doen. En nu kunnen we dus terecht bij de Nifta Academy voor een basiscursus schieten. De cursus zelf blijkt al een schot in de roos, want in plaats van de verwachte ochtendcursus wordt het bijna een hele dag!

De eerste uren krijgen we uitgebreid uitleg over verschillende soorten wapens, wat voor soort kogels er allemaal zijn en wat de regels zijn omtrent het bezitten van een wapen. Wat ons niet heel erg verbaasd is dat je in de VS, en specifiek gezien in deze staat, Indiana, voor een paar honderd euro van allerhand wapens kunt kopen en deze ook legaal op straat mag dragen (dat is overigens niet in alle staten zo, in veel andere gebieden zijn de regels wel wat strenger). Wat ons wel verbaasd is dat de meeste locals het schieten meer als hobby doen en in mindere mate voor hun eigen bescherming. Het is echt een soort sport met vele wedstrijden en evenementen. Behalve deze info krijgen we uitgebreid uitleg over de veiligheid. Erg belangrijk, want eenmaal geladen is het niet heel moeilijk om onbedoeld de trekker over te halen, zo blijkt uit verschillende anekdotes. We leren hoe je een wapen veilig oppakt en checkt of het mogelijk geladen en ongezekerd is.

Hoewel erg interessant, kwamen we natuurlijk voor de echte actie. Na de uitleg is het tijd voor de eerste ronde in de indoor range, waarbij we schieten met een soort plastic balletjes die met speciale hulzen wel gewoon in de normale wapens passen. Behalve een stuk of zes verschillende soorten pistolen, mogen we ook schieten met de klassieke revolver en half-automatisch geschut! Daarna komt het echte werk: de outdoor range, met échte kogels. Het is eigenlijk best wel bijzonder dat we zonder enkele ervaring binnen één dag met best geavanceerde ammo mogen schieten bij iemand op de range, terwijl de buurman het gras aan het maaien is zonder ergens van op te kijken! We kunnen schieten met kogels van .22 tot aan zelfs 9mm. Bij die grotere maat wordt de terugslag trouwens wel behoorlijk. Ook komen nog andere wapens aan bod, waaronder een shotgun en semi-automatisch apparaat met lange loop, vizier en laser, waarvan ik de naam helaas niet weet. Het spreekt voor zich dat dit het leukste speelgoed van vandaag is!

19/07: Vlucht naar Chicago

Omdat de vlucht vandaag pas later op de dag vertrekt, beginnen we de dag met een workout. Na het uitchecken en een korte reis met de tram hebben we de rest van de middag op het vliegveld, waar we met een koffie rustig weer eens wat bij kunnen werken op de site. De binnenlandse vlucht duurt anderhalf uur en om 7PM central time staan we bij de balie om de auto op te halen waar we de komende week een rondreis mee gaan maken door Illinois, Indiana en Ohio. Een pickup was maar enkele tientjes duurder, dus leek het ons een goed idee om dan ook maar voor de volledige experience te gaan. We zijn tenslotte wel in de VS, en vorige keer kwamen we in Californië met de small category Chevrolet Malibu maar magertjes voor de dag. Dat is dit keer wel even anders met de Dodge Ram 1500 die we meekrijgen. Zelfs voor Amerikaanse begrippen is het apparaat aan de grote kant.

17 + 18/7: Washington D.C.

Hostels, een onderwerp waar elke reiziger vast wel meerdere ervaringen mee heeft, en waar je best een haat-liefde verhouding mee kunt ontwikkelen. Sommige zijn echt wel mooi en modern en je komt er allerlei type reizigers tegen. Maar soms is het wat minder rooskleurig. En hoewel we ons hadden voorgenomen deze reis ietsje “luxer” te reizen, zijn sommige bestemmingen simpelweg te duur voor een alternatief.

In Washington is het dus zover, een hostel van het kaliber Squid-game – hoe prop je zoveel mogelijk bedden in één ruimte? – wordt onze uitvalsbasis voor de komende dagen. Dat het toerisme in de VS inderdaad behoorlijk op zijn gat ligt wordt hier wel duidelijk. Van de twaalf bedden zijn er slechts vier bezet, waaronder twee door ons zelf. In New York waren de accommodaties overigens ook maar voor de helft bezet. Toch lukt het ons wederom om terecht te komen bij die ene persoon die een compleet ourwoud in één nacht kan omzagen. Nee, leuk is anders.

Dan de activiteiten, want Washington D.C. is verder een leuke en vooral erg nette stad. Natuurlijk bezoeken we het Witte Huis, waar je jezelf in wat voor presidentenfilm dan ook meteen thuis voelt. Ook het Capitool en The Washington Monument (die stenen toren) zijn toch wel mooi om eens in het echt te zien. We weten zelfs een van de weinige tickets te bemachtigen om de toren in te kunnen, vanwaar je een prachtig uitzicht over DC hebt. In het noorden het Witte Huis, aan de westkant het Lincoln Memorial, aan de zuidkant het Pentagon en aan de oostkant het Capitool. Het uitzicht vanuit deze toren is echt bijzonder mooi. Wist je trouwens dat deze toren gebouwd is ter ere van de eerste President van Amerika? En dat de toren iets meer dan 150m hoog is? Het was toentertijd het hoogste bouwwerk ter wereld en momenteel nog steeds het hoogste stenen bouwwerk. Het is vanuit constructief oogpunt eigenlijk zelfs een gebouw wat qua geometrie waarschijnlijk vrij beroerd uit een Eurocode berekening zal komen. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat ik die som misschien maar eens ga maken.

Behalve een paar van de bekendste bouwwerken ter wereld bezoeken we nog een typisch Amerikaans evenement: een baseball wedstrijd van de Washington Nationals. Het stadion is – net als alles eigenlijk – bijzonder groot in omvang en er komt ook behoorlijk wat publiek op deze wedstrijd af. Erg leuk om eens mee te maken en een aanrader voor wie de VS bezoekt. Het spel zelf is trouwens best saai om naar te kijken, want de pitcher gooit zó hard dat het bijna onmogelijk lijkt om de bal überhaupt te zien aankomen. En een paar honken rennen na een goeie mep is er vervolgens ook niet bij, want de veldspelers plukken de ballen zo uit de lucht. Voor een homerun moet je de bal gewoon het stadion uitslaan, maar dat maken we dus helaas niet mee.

Al met al waren zowel NYC als DC echt wel de moeite waard en hebben we hier weer een heel ander beeld van de VS gekregen dan vorige keer aan de westkant, waar het toch meer om natuur draaide. En dat hostel viel achteraf ook wel weer mee. We reizen nu verder naar Chicago!

16/7: Treinreis naar Washington D.C.

Het is weer tijd om verder te reizen. We gaan vandaag met de trein naar Washington D.C., waar we een paar dagen blijven. Instappen in de trein gaat hier trouwens anders dan thuis, het lijkt eerder op boarden in een vliegtuig.

15/7: South Manhattan en Brooklyn

Het weer is vandaag een stuk beter. We gaan wat later op de middag de laatste dag New York in om het zuid-oosten van Manhattan en het westen van Brooklyn te verkennen. Omdat we eigenlijk al veel gezien hadden, is er tijd voor een uitgebreide fotorapportage. In de avond gaan we met de ferry terug naar Hoboken, waar we aan de kade wat eten en tijdens de schemering de skyline van New York bekijken!

14/7: Hoboken

Vandaag even geen 20 kilometer in de benen, maar rustig aan. We beginnen de dag met bijwerken van de reis (Polarsteps bijwerken, foto’s uitzoeken, website updaten). In de middag lopen we naar Hoboken, een wijk die ons erg aanspreekt en echt vlak bij onze accommodatie ligt. We slapen overigens nu in een appartement dat we delen met één ander, heel fijn dus!

Langs het water was het de afgelopen dagen al een komen en gaan van hardlopers, dus voor mij (Meike) ook tijd om een rondje te maken. Pim doet een online les krachttraining. Daarna eten we een hapje en is het alweer tijd om terug te gaan. Het regent af en toe, maar dat maakt voor vandaag helemaal niks uit. Morgen is onze laatste volle dag in New York.

13/7: South Manhattan en Brooklyn

Na de kilometer of 20 van gister, was vandaag de bedoeling om het iets rustiger aan te doen, maar omdat het weer vandaag nog goed is besluiten we toch maar weer op tijd op pad te gaan. Na een korte wandeling stappen we op de ferry, waarmee we aankomen bij het World Trade Center. De recente geschiedenis is hier nog erg goed zichtbaar, want op de plaats waar voorheen de Twin Towers stonden is nu een monument gemaakt.

Na een wandeling door Financial District lopen we over de Brooklyn Bridge naar de overkant van de rivier, waar ook Brooklyn tegenwoordig best een hippe wijk van New York is. Al met al wordt het dus toch weer een lange wandeling, waarbij we wel erg veel mooie uitzichtpunten hebben gezien. Morgen dan maar even bijkomen.

12/7: Central Park en Central Manhattan

We hebben geleerd dat een mens bij reizen richting het westen minder last heeft van een jetlag dan bij reizen naar het oosten. Dat komt omdat de dag dan langer dan 24 uur is, waar het lichaam zich blijkbaar makkelijker aan aanpast. Zo hebben we vannacht dus erg goed geslapen en staan we rond een uur of 9 op (het tijdverschil is 6 uur met Nederland). We hoeven pas om 12 uur uit te checken, tijd dus voor een korte workout in de gym van het hotel. En een paar cappucino’s op het dakterras, met uitzicht over de stad.

Voordeel van dit te dure hotel is dat we meteen midden in central Manhattan staan en dat we de bagage achter kunnen laten in het hotel. Het wordt vandaag een lange wandeltocht langs Times Square (daar waren we gisteravond trouwens ook al geweest), Empire State Building en Central Park. Vooral Central Park is erg leuk, er is ontzettend veel te zien in dit enorme stadspark. Zo zijn er ontelbaar veel fietsers en hardlopers in het park, maar ook minder sportieve daggasten. Het is een mooie mix van toerisme en locals. Vooral de honkbalwedstrijden vinden we leuk om naar te kijken.

Na een lange dag met veel kilometers in de benen nemen we de Uber naar de accommodatie waar we eigenlijk gisteren al hadden moeten slapen. Deze ligt aan de andere kant van de Hudson rivier, in de wijk Hoboken. Dat blijkt overigens een hele leuke wijk te zijn! Het appartement zelf is trouwens in alle opzichten typisch Amerikaans.

11/7: Vlucht naar New York City

Na een paar makkelijke dagen in Europa is de reis nu echt begonnen. We waren even vergeten hoe het ook alweer was, maar de struggles van een grote reis zijn niet te onderschatten. Na een lange discussie op het vliegveld konden we maar ternauwernood het vliegtuig in, want blijkbaar telt een vliegticket alleen het land (Amerika) uit tegenwoordig niet meer. Je mag behalve je thuisland alleen maar bestemmingen “onder de evenaar” kiezen – true story. Gelukkig waren we reeds in het bezit van vliegtickets tot aan Peru. Dat was overigens nog op de Azoren, eenmaal aangekomen op JFK airport viel het heel erg mee en waren we met een halfuurtje zo binnen.

Vannacht slapen we dan in een last-minute – en veel te duur – hotel, want na tien keer vragen voor de code voor het geboekte appartement had ik (Pim) er niet echt veel vertrouwen meer in dat het nog goed zou komen. Uiteraard krijgen we precies 10 minuten later wel bericht, dus 150 euro voor niks uitgegeven. Meike had overigens wel het geduld om te wachten, maarja, nu slapen we wel midden in Manhattan, dat wel.

BESTEMMING 1: AZOREN

10/7: São Miguel

Nadat we de afgelopen dagen flink getourd hebben met onze Up, is het vandaag tijd voor een mooie hike! De zon schijnt dus het zicht is prima om de ronde langs de vulkaankraters te maken. In totaal heeft deze route een lengte van maar liefst 20 kilometer, waarbij je steeds uitkijkt over de meren. Ze zouden beide een andere kleur moeten hebben, maar wij zien het niet zo goed. Het is in elk geval prachtig!
Onze 5 dagen op de Azoren zitten er zo al weer op. We hebben genoten van het mooie groene eiland, met zijn heuvelachtige en bochtige wegen. Morgen vliegen we naar de volgende bestemming!

9/7: São Miguel

Net als gisteren begint de dag vandaag weer met regen, dus vertrekken we weer wat later op de dag. Na een ontbijt in de supermarkt verkennen we nog eens de oostkant van het eiland. Via dezelfde rondweg, maar dan nu andersom, rijden we Sao Miguel weer rond. Ondanks dat het de tweede keer over deze weg is, is het niet minder mooi. We stoppen bij uitzichtpunten waar we eerst niet gestopt waren en lassen nog twee korte zwempauzes in: eentje bij een openbaar zwembadje aan zee en eentje bij een natuurbad wat in zee gemaakt is. Zoals eigenlijk alles op dit eiland wederom gratis parkeren. Aan het eind van de dag stoppen we ook nog even bij de theeplantage, want inmiddels schijnt de zon weer en is het dus tijd om de drone maar weer eens te gebruiken!

8/7: São Miguel

De dag begint in troosteloze mist en harde regen, dus deze ochtend vertrekken we wat later. Hoewel het weer aan het eind van de ochtend nog steeds niet echt verbeterd is, laten sommige webcams wel wat vlekjes blauwe lucht zien. We besluiten dus toch maar te gaan en inderdaad, nog geen tien minuten later wordt het alweer wat zonniger.
We maken eerst een korte stop bij een van de vele ananasplantages die op dit eiland te vinden zijn, waar we behalve een korte tour ook wat specialiteiten nuttigen. Het weer is net als gisteren weer ontzettend wisselvallig. Het ene moment regent het flink en een paar tellen later is het weer warm in de zon. Regen en zon tegelijk komt trouwens ook regelmatig voor!
Aan het eind van de middag rijden we door naar de westkant van het eiland, waar je op meerdere plaatsen mooi in zee kunt zwemmen tussen de zwarte lavarotsen. De dag eindigt met een workout aan zee en een burger met friet met uitzicht op de ondergaande zon!

7/7: São Miguel

Gisteren hebben we de westkant van Sao Miguel verkend, vandaag is het dan tijd voor de oostkant. Het eiland is niet zo heel groot, want binnen een uurtje ben je van de ene naar de andere kant gereden, hoofdzakelijk over slingerende bergweggetjes.

Na een kop koffie bij de supermarkt (elke winkel heeft hier ook een cafe waar je prima kunt ontbijten en lunchen) rijden we als eerste naar de enige theeplantage die in Europa ligt: Gorreana Thea Plantation. De korte wandeling door de theevelden begint nog droog, maar het wordt steeds mistiger en de motregen verandert uiteindelijk in een flinke bui. Tijd om te gaan dus!

Zo veranderlijk als hier op Sao Miguel hebben we het weer eigenlijk nog niet meegemaakt. Reden we net nog door de troosteloze mistige regen, een half uur rijden en je staat aan de andere kant van het eiland weer in de zon. De oostelijke kant van het eiland is wat hoger en ruiger en net als gisteren zijn er weer talloze uitkijkpunten, de een nog mooier dan de ander! We eindigen de dag in Furnas, waar de vulkanische oorsprong van Sao Miguel goed zichtbaar is: je kunt hier kokende waterbronnen en modderpoelen zien!

6/7: Lissabon, Ponta Delgada

Na een vertraagde vlucht hebben we toch nog zo’n vier uur kunnen slapen in Lissabon voordat we verder reizen naar Ponta Delgada, want om 8 uur vertrekt het vliegtuig alweer naar de eerste bestemming van deze reis: Sao Miguel! Hoewel dit eiland nog gewoon bij Europa hoort, ligt het wel al bijna halverwege de reis naar Noord-Amerika. Het is namelijk \’e9\’e9n van de Azoren, een archipel midden op de Atlantische Oceaan die bij Portugal hoort.
Ondanks de korte nacht zijn we toch best fit, in ieder geval fit genoeg om al een flink deel van Sao Miguel te verkennen. Na de landing in Ponta Delgada halen we de huurauto op en rijden we al een rondje over de westkant van het eiland. Wat is het hier ontzettend mooi! We rijden over slingerende wegen langs de kust, maar ook deels door een oude vulkaankrater. Langs de weg staan overal gigantische bossen hortensia’s in bloei, wat het eiland nog net wat mooier maakt. Ook de plaatsjes die we tegenkomen zijn erg sfeervol!

5/7: Vertrek 2e wereldreis!

Ons grote avontuur kan beginnen en we hebben er zin in!
We proberen de ochtend om te krijgen met wat sporten, kleine klusjes, inpakken en opruimen. We zijn er klaar voor!
De ouders van Meike zetten ons af op de luchthaven van Brussel, samen met viervoeter Snow die er niks van begrijpt en het halve vliegveld bij elkaar piept, dank voor de rit!

De security check verloopt zeer soepel dus binnen mum van tijd zitten we aan een klein hapje eten. Even tot rust komen want we hebben een late vlucht en komen dus pas na middernacht aan op onze eerste tussenstop (Lissabon). Morgenvroeg vliegen we naar Ponta Delgada. 3x raden waar wij slapen vannacht (voor de mensen die ons goed kennen, het is deze keer niet op de grond op de luchthaven, dat tijdperk is echt voorbij).
Voor de vlucht bellen we nog even met de ouders van Pim, die al heerlijk van de vakantie aan het genieten zijn in Frankrijk.