Wereldreis 2 (2025); Deel 5: Zuid-Amerika

Dit is de liveblog van onze tweede wereldreis (2025), deel 4 Noord-Amerika. Voor onze eerste wereldreis in 2023 en 2024 zie: wereldreis deel 3. Voor het eerdere deel van de huidige reis: wereldreis deel 4 Noord-Amerika

BESTEMMING 10: BRAZILIË

BESTEMMING 9: ARGENTINIË + (CHILI)

24 december, Rio – Sao Paulo

De start van onze geheime kerstmissie begint op 24 december in Rio! Een korte vlucht en we staan in Sao Paulo, waar we ons kerstmaal nuttigen in de enige nog geopende winkel (een broodje hotdog met fatsoenlijke mosterd). Met alleen onze daypacks om lopen we door de terminals om onze stappen te halen. En dan is het 7 uur wachten op onze volgende vlucht.

23 december, Rio de Janeiro, Christus de verlosser

Je bent niet in Rio geweest als je Christus de verlosser hebt overgeslagen. Zo met de feestdagen lijkt ons dit een heel toepasselijk uitstapje. We gaan met de trein de berg omhoog, samen met nog heel wat andere toeristen natuurlijk. Het standbeeld zelf is prachtig, maar het uitzicht vanaf hier is helemaal top!!

Na een uurtje zijn we compleet oververhit, dus besluiten we weer naar beneden te gaan. De dag wordt afgesloten met een wandeling naar Ipanema beach, al is het hier niet zo heel gezellig. Copacabana blijft toch voor nu ons favoriete strand.

22 december, Rio de Janeiro

Vandaag wandelen we weer mee met een free walking tour. De geschiedenis van Brazilië wordt in veel woorden uitgelegd (onder andere over de oorlog met Portugal). Tevens vertelt de gids dat vroeger een burgemeester besloot bepaalde gebouwen tegen de vlakte te gooien. Gevolg: mensen trokken naar de slums/sloppenwijken die ze hier nu als flavela’s kennen. Het grote voorbeeld is dus het door ons bezochte Rocinha van gister.

Na de stadstour drinken we nog een koffie, voor net iets meer dan een euro. Dat zijn nog een prijzen! De eigenaar van het café vindt het maar leuk dat we er zijn maar praat geen woord Engels. Hulptroepen worden ingeschakeld en zo ontdekken we dat we niet meer het land van Ajax of Amsterdam zijn, maar van Max Verstappen. Beetje jammer dat Max het niet zo goed gedaan heeft dit jaar, maar dat vinden ze allemaal niet zo erg.

In de late middagzon proberen we nog wat vitamines op te nemen. Weer een geslaagde en interessante dag.

21 december, Rocinha

Na een lange nacht is de batterij weer opgeladen, dus gaan we de stad ook maar meteen verkennen. Maar eerst is het tijd voor een uurtje strand, we zijn immers in Copacabana! In de middag pakken we de Uber naar Rocinha, de grootste favela van Rio de Janeiro. We hadden wel even getwijfeld of we zouden gaan. Aan de ene kant waren de reviews van de tour begeleider wel heel goed. Desalniettemin is het wel een gebied waar de overheid geen gezag heeft, kartels maken de dienst uit in dit soort wijken. Maarja, je wilt toch graag wat zien van het land, dus verstand op nul en gewoon vertrekken (zoals wel vaker). Als we aankomen worden we opgewacht door Lucas (de gids) en nog vijf andere Brazilianen die zich hebben aangemeld. Bij een klein tentje moeten we allemaal achterop een motor, waarmee we naar het hoogste punt van de wijk worden gebracht. Het is wel een beetje spannend als ik allang weg ben en Meike nog staat te wachten op de volgende. De rit duurt zo’n vijf minuten, steil de berg op, hard door de bochten en dat met een T-shirtje (zonder helm dus). Maargoed, we komen er weer zonder kleerscheuren vanaf. Vanaf dan lopen we een stuk door de wijk, terug naar het beginpunt langs smalle wegen, steegjes en trappen. Af en toe stoppen we in een bar of ander lokaal gebouw waar je iets over de wijk te weten komt. Oh en niet te vergeten natuurlijk, we moeten ook nog even door een van de straten waar daadwerkelijk de drugshandel plaatsvindt. Je mag er geen zonnebril op en geen foto’s maken, en voor en achter de groep loopt iemand mee. En op een paar plaatsen staan mensen met wapens. Het voelt verder trouwens niet zo ruig als het hier misschien omschreven staat, maar een ervaring is het zeker wel. Wat ons opvalt is dat de favela eigenlijk een stuk netter en veiliger is dan we hadden gedacht. Grotendeels is het ‘gewoon’ een wijk met winkels, voetbalveldjes en restaurants. Ondanks dat zou ik er niet even op eigen houtje rond gaan kijken.

19 en 20 december, Foz do Iguaçu – Rio

Met een backpackersbudget maak je soms de meest rare keuzes. Dat is precies waarom wij in een bus belanden van Foz do Iguaçu naar Rio de Janeiro, een rit van 1500 kilometer. Volgens planning zou de bus hier 29 uur over moeten doen, maargoed we weten allemaal dat dat een illusie is.

Waar we eerder al een schreven dat de chauffeurs erg snel en vaak dwaas rijden, zo willen we vandaag bijna vragen of het gaspedaal iets verder ingedrukt kan worden. Het vele stoppen onderweg doet de planning ook geen goed. Het lijkt uiteindelijk wel een lijndienst van Arriva van 1500 kilometer lang. Tussendoor mag Snuf de Duitse herder nog langs alle tassen lopen, op zoek naar verboden waar, weer een half uur extra.

We hebben het dan ook al helemaal gehad als we zaterdagochtend rond 9 uur in Sao Paulo zijn. Volgens schema zou het tot Rio nog 6 uur rijden zijn. Dat worden er 12!!! Laten we zeggen dat we genoeg tijd hebben gehad om op onze reis te reflecteren, ook heel fijn!

In Rio is het nog even wachten op een Uber die ons naar Copacabana brengt. Al met al een ontzettend lange reis, volgende keer plannen we iets verder vooruit zodat de vliegtickets wel betaalbaar zijn.

18 december, Iguaçu Falls (Braziliaanse kant)

Na een busritje van een uur komen we zo’n 30 kilometer van Foz Do Iguaçu uit bij de watervallen waar we een paar dagen geleden ook waren. We kopen ter plekke tickets en kunnen zo mee met de volgende bus.

Het park aan deze kant van de grens is een stuk kleiner en eigenlijk is er maar een wandelroute die je kunt volgen. We vinden ook deze kant erg mooi. Er is een meer panoramisch perspectief en de zon laat zich zien. Je komt echter minder dicht bij de grootste waterval. Al is dat misschien maar goed ook, want we worden nu al redelijk nat van het opspattende water.

17 december, Ciudad del Este

We willen een dagtocht maken naar Paraguay en dat schijnt nogal makkelijk te gaan. We nemen een Uber naar de grens in Brazilië en lopen achter de meute aan. Mensen uit deze regio mogen de drie landen zonder douanebezoek gewoon in- en uitreizen. Wij gaan toch even voor de zekerheid langs het kantoortje en krijgen zowaar direct een exitstempel. Daarna lopen we de vriendschapsbrug naar Paraguay over (lopend een grens oversteken, check). Hier hoeven we in eerste instantie geen stempel te halen, maar omdat we wel een exitstempel van Brazilië hebben, is het tóch nodig. Gelukkig spreken ze Engels hier. In Ciudad del Este is het echt één grote choas. Overal scooters, auto’s, schreeuwende verkopers, zijn we opeens in Azië? We amuseren ons met een paar uur rondkijken en wat winkelen. Terug naar Brazilië volgen we dezelfde route. Eindstand nieuwe stempels: 4.

16 december, Puerto Iguazu – Foz do Iguaçu

We moeten al op tijd uitchecken waardoor we lekker de tijd hebben om een terrasje te pakken in het centrum. Daarna lopen we weer rustig naar de bushalte want de bedoeling is om de grens naar Brazilië over te steken met de lijndienst. Of de bus ook stopt bij de douane? Alle antwoorden komen voorbij, heel duidelijk is het allemaal niet.

Bij de Argentijnse douane gaat iedereen eruit, paspoort laten zien en een andere bus in. De oorspronkelijke bus rijdt namelijk meteen door, zonder paspoortcontrole in Brazilië. Wij stappen dus wel uit en krijgen de inreisstempel zonder ook maar een enkele controle/vraag. Best grappig, in Amerika word je compleet verhoord, hier hoeven we niet eens de tassen te laten controleren.

In de middag lopen we door Foz do Iguazu, waar we concluderen dat er geen Engels wordt gesproken en dat het Portugees redelijk op Spaans lijkt. Al snappen we alsnog geen reet van wat hier gezegd wordt. Portugees is met Spaans net een vleugje Russisch.

15 december, Iguazu Falls (Argentijnse kant)

We komen natuurlijk niet helemaal naar dit gebied vanwege het dorpje Puerto Iguazu. In de buurt liggen namelijk gigantische watervallen die we graag willen bezoeken.

Zonder eten vertrekken we met de benenwagen naar het centrum. Hier drinken we koffie en eten we een broodje waarna we wat boodschappen halen om mee te nemen. De volgende stop is de bushalte, want we hebben verder geen idee hoe we bij de watervallen komen. Binnen 2 tellen is het gepiept: een busticket voor over 5 minuten naar de ingang van het park.

Bij het park is het vrij rustig, dus we kunnen al snel mee met het treintje dat naar de bovenste waterval gaat. Wat is het hier mooi! Ondanks de donkere lucht kijken we onze ogen uit. Het is in het echt nog 1000 maal mooier dan op de foto’s. We kunnen alle trails van het park lopen en zien zelfs nog een toekan!! Met deze is de collectie helemaal compleet want nu hebben we alle drie de soorten gezien deze reis.

Na de laatste trail breken de hemelsluizen open en we worden nat tot op het bot. Wachten op de trein doen we niet meer want zelfs in deze temperaturen krijgen we het een beetje fris met stilstaan. En maar goed ook dat we lopen, want we zien gewoon een WILDE CAVIA over het pad lopen. We hebben het even op moeten zoeken, maar ze leven hier dus ook. Mijn geluk kan niet op natuurlijk!

Als we eenmaal terug zijn bij de airbnb, zijn we drie keer compleet natgeregend. Onze schoenen druipen en we hebben het ijskoud. Gelukkig doet de douche het net lang genoeg zodat we allebei weer warm kunnen worden. Even later valt de stroom voor korte tijd uit.

Wat een gave dag!

14 december, Buenos Aires – Puerto Iguazu

Hoe van die ‘uit het raam staar dagen’ toch vaak het intensiefst blijken te zijn. Je zou zeggen dat je op reisdagen lekker neerploft in een stoel in bus, vliegtuig of boot.

We vertrekken in de ochtend richting het vliegveld van Buenos Aires (EZE, BA heeft twee luchthavens). Je kunt kiezen voor de Uber (1 uur, 30 euro) of de lokale bus (2 uur, 0.80). Juist, wij gaan met de bus.

De vlucht staat gepland rond 14.30 maar we gaan toch iets later de lucht in. Eenmaal bij Puerto Iguazo airport aangekomen, moeten we in het vliegtuig blijven zitten. Het is code rood dus het grondpersoneel mag niet werken buiten. Je kunt je dus wel voorstellen hoe onze landing is geweest (ik, Meike, zit tegenwoordig met de ogen dicht bij het landen). Het lijkt wel alsof de piloten van hier er een wat sportievere manier van landen op na houden.

We hoeven uiteindelijk maar een half uurtje te wachten en gaan dan eens rustig op verkenning naar een taxi. Dat blijkt een duur grapje te worden, dus we bekijken de overige opties. Het wordt wederom de bus, maar we zijn vergeten te vragen waar we eruit moeten. Uiteindelijk mogen we alsnog 2 kilometer lopen met onze baggage en dat in deze hitte, oeps.

Eenmaal in de airbnb, waar we dus hartstikke bezweet aankomen, is echt niks om te koken. Niet eens een lepel of een vork. We eten dus noedels, met een pen en schaar (echt, werkt top!) nadat we de meest gore waterkoker hebben schoongemaakt. Onze tip: kijk ALTIJD in de waterkoker.

13 december, Colonia – Buenos Aires

We reizen voor de derde keer Argentinië in en mogen dus langs bij de supervriendelijke douanebeambte van Uruguay. Ach niks te klagen, want de bootovertocht verloopt een heel stuk rustiger dan de heenreis!

Eenmaal in Buenos Aires kunnen we meteen inchecken in ons appartement, gelegen in het stadscentrum. Deze wijk beviel ons de vorige keer erg goed en leek ons veilig genoeg om te bivakeren. Het appartement kijkt zo uit op de hoofdstraat en is echt erg groot. Alleen de inrichting is karig, misschien dat Fietje van vtwonen hier eens langs kan komen.

In de middag en avond lopen we door San Telmo en het stadscentrum op zoek naar live tango. Dat vinden we pas bij terugkomst als we vanuit het appartement naar beneden kijken.

Geld moet rollen (ons geld rolt heel hard), dus we gaan nog een keer uiteten bij het restaurant dat we eerder al als tip hadden doorgekregen. Daarmee komt een einde aan het tijdperk uiteten.

12 december, Montevideo – Colonia del Sacramento

Na wederom een zoet ontbijt vertrekken we met de bus terug naar Colonia. De rit duurt in totaal 3 uur en verloopt echt prima! In de middag slenteren we nog een keer door het oude stadsdeel en besluiten we naar het strand te gaan. Hier komt de lokale bevolking ook graag naartoe om even te kletsen, thee te drinken (mate) of te voetballen. Verder geen toerist te bekennen!

Op de plaatjes Uruguayaans geld en een bonnetje. Blijkbaar hoeven wij met ons pasje geen belasting te betalen? Dat maakt het er overigens niet veel goedkoper op hier 😉

10 en 11 december, Montevideo

We nemen de bus naar Montevideo. Het lijkt op een lijndienst, want er stappen tussendoor steeds mensen in en uit. De bus zelf lijkt op die waarmee we vroeger op schoolreisje gingen, best luxe dus!

Montevideo is een grotere stad, dus wij kiezen ervoor om vooral in het oude deel te blijven. Omdat we nog niet echt vat krijgen op de lokale cultuur, besluiten we ons aan te melden voor een stadstour. We zijn de enige toeristen, dus het wordt een privétour (Uruguay is niet zo populair als reisbestemming).

Een paar dingen hebben we daar wel van opgestoken. Voetbal is voor Uruguayanen erg belangrijk, net als Argentinië en Brazilië eigenlijk. Maar veel meer dan dat hebben de landen dan ook niet echt gemeen. Uruguay is redelijk vooruitstrevend en daarmee een beetje een afwijkend land op het continent. Je ziet hier bijvoorbeeld al veel elektrische auto’s rondrijden en de samenleving is een stuk minder conservatief dan in de buurlanden. Uitzondering zijn vegetariërs, die hebben niet veel te zoeken in het land. Uruguay heeft met zo’n 4 koeien per inwoner relatief gezien de grootste vleesexport van de wereld (de Parrilla moet je dus niet al te veel bekritiseren).

9 december, Colonia del Sacramento

Na een extreem zoet ontbijt gaan we op pad in het oude deel van Colonia del Sacramento. Het is erg sfeervol hier! Ondanks dat het wat frisser is, nemen we toch een duik in het zwembad van het hotel.

We komen er al snel achter dat Uruguay een vrij prijzig land is. Je kunt hier in Uruguayaanse peso’s (voor kleine bedragen) of dollars (grote bedragen, bijvoorbeeld een auto of huis) betalen.

8 december, El Palmar – Buenos Aires – Colonia

We vertrekken vroeg met onze huurauto terug naar Buenos Aires (nu wel geprobeerd om wat foto’s te maken onderweg). Het is een feestdag, dus de auto moet op tijd weer ingeleverd worden. Dat gaat een stuk sneller dan het ophalen overigens. Daarna doden we de tijd tot een uur of 4 in verschillende restaurants, bepakt en bezakt.

Rond een uur of 4 staan we op de ferryterminal voor de boot naar Uruguay. We zijn zo door de beide douane’s heen en hebben er weer een stempel bij!

Eerder klaagden we al flink over de traagheid van de Zuid-Amerikanen. De kapitein van Colonia Express maakt dit ruimschoots goed door op rampkoers richting Colonia de Sacramento te varen. De boot schommelt echt enorm en het doet ons denken aan de ritjes op Bali van 2 jaar geleden. Er hangen mensen totaal onderuitgezakt op de stoel en minstens één iemand deponeert zijn hele maaginhoud over de reling terwijl een ander hem moet vasthouden om niet overboord te kieperen. Over de stiptheid van deze maatschappij valt echter niks te zeggen 😉

6 en 7 december, El Palmar NP

We verlaten Buenos Aires en halen onze huurauto op aan de andere kant van de stad. Gelukkig krijgen we hem binnen het uur mee zodat we nog een beetje op tijd kunnen vertrekken. De verhuurder legt nog net niet uit hoeveel deuren de auto heeft… Een beetje geïrriteerd gaan we dan ook op pad. Pim stuurt ons weer behendig de stad uit en wat een geluk dat ik niet mag rijden in deze chaos.

Google maps stuurt ons langs de file, door de getto van Buenos Aires richting El Palmar NP. Onderweg schrikken we toch wel weer van dat wat we zien. De huizen en de straten zijn echt niet wat we van thuis gewend zijn. Het is lastig te zien op foto’s, maar we zullen proberen er op de terugweg een paar te maken vanuit de auto.

Vanuit San José bezoeken we El Palmar NP, bekend vanwege de bomen. Uiteraard komen wij niet speciaal voor een stel bomen helemaal hierheen gereden. Nee, als echte cavialiefhebber mag een bezoek aan deze regio vanwege de capybara’s niet ontbreken. Wat zien we er veel in het park!! Van mini tot maxi, van rennend tot zwemmend, we kijken onze ogen uit. Voor de rest is er niet veel te doen, maar alsnog amuseren we ons hier een uur of 6.

Een paar capybara feitjes:

• het is het grootste knaagdier ter wereld en dus familie van de cavia (en ze lijken er echt heel erg op!!)
• ze leven in groepen en zijn zeer sociaal (rennen dus niet weg als je op 2 meter afstand blijft staan)
• ze kunnen zwemmen en hun adem inhouden tot wel 5 minuten!!
• ze komen uit Zuid-Amerika

4 en 5 december, Buenos Aires

2 dagen in een grote stad als Buenos Aires is natuurlijk niet voldoende, maar voor echte stadsfanaten als wij méér dan genoeg. We beginnen de dagen rustig met sporten en chillen bij het zwembad. In de middagen lopen we door een aantal verschillende wijken rondom onze Airbnb. Palermo en Recoleta zijn erg veilig. Ook volgen we een stadstour in het centrum van Buenos Aires. Het blijft leuk om van de lokale bevolking meer te horen over hun land en stad. Ook de inflatie neemt een belangrijk deel in van de stadstour, maar daar gaan we jullie verder niet mee vervelen. Laten we het erop houden dat het moeilijk is om aan cash geld te komen en dat zodra je het hebt, het direct minder waard wordt. Gelukkig kunnen we overal pinnen, uitzonderingen daargelaten.

Je bent niet in Buenos Aires geweest als je geen steak hebt gegeten. We krijgen een toptip door dus we hoeven niet zelf alle reviews af te struinen. Nogmaals dank! Het eten is heerlijk hier en voor een avond eten we dus niet vegetarisch.

Omdat Buenos Aires de tangohoofdstad is, besluiten we naar een show te gaan. Eens kijken hoe de pro’s het doen! We zijn zelf de passen alweer verleerd sinds onze bruiloft. Helaas valt het hele gebeuren een beetje tegen. Naast een paar gave dansstukken, wordt er ook veel opera-achtig gezongen en gekletst. Achja, het is niet altijd een 10. De duurste fles wijn op de kaart kost ‘maar’ 1.5 miljoen peso’s (vorige maand zo’n 930 euro, vandaag ongeveer 890).

3 december, El Calafate – Buenos Aires

We kunnen rustig aan inpakken voordat we buiten de deur nog een goedkoop ontbijt kunnen scoren. Twee koffie en 4 gebakjes voor zo’n 2 euro, en dat in Argentinië! Ter info: een koffie op het terras kost 7000 pesos, de omrekeningsfactor is delen door 1690 vandaag de dag (10 dagen geleden nog delen door 1600).

We hebben het iets te rustig aan gedaan want we moeten nog met een taxi naar het vliegveld. Uber is niet te krijgen en lopen is wel erg ver. Dus we gaan met de backpacks op de rug op zoek naar een taxi.

Binnen een half uur staan we op de luchthaven en is het tijd om Patagonië te verlaten. Bij het boarden worden nog wat tassen gewogen en godzijdank worden die van ons overgeslagen. Ik bedoel, een personal item van 3 kilo? We zijn inmiddels kampioen in lichtgewicht reizen, maar dat gaat zelfs voor ons wat ver. Onze laptops, camera en drone alleen al wegen zo rond de 5 kilo samen. En ook onze backpack weegt wat meer dan de toegestane 8 kilo. Gelukkig hoeven onze tassen niet op de weegschaal en kunnen we dus met iets te veel kilo’s het vliegtuig in.

Eenmaal in de aankomsthal in Buenos Aires komt de echte klap: het is druk en warm. We hebben natuurlijk de dikke kleren aan want anders past het niet in de tas.

Met de taxi reizen we naar onze airbnb (echt een super leuke studio!!) in de wijk Palermo. We lopen wat rond en drinken koffie om vervolgens een dik uur in de supermarkt te spenderen. Met twee verdiepingen en veel mensen is het hier echt even wennen. En als je dan net bij de kassa staat en de groente alsnog gewogen moet worden op de tweede verdieping, dan weet je dat je er nog eens 15 minuten bij mag tellen.

1 en 2 december, El Calafate

Het is alweer december! Wij nemen even twee dagen rust om de website wat bij te werken en de reis verder te plannen (en Pims kapsel bij te werken). Ook fijn om onze reis door Patagonië even op ons in te laten werken, want wat was het prachtig! Voor ons gevoel hebben we bijna alles gezien hier: de Carretera Austral en de nationale parken in Chili en Argentinië. Het heeft niet altijd meegezeten met het weer, maar door de ruime planning hebben we alsnog alles prima kunnen doen!

Op naar de echte zomer noordelijker in het land! We hebben het al vaker gezegd, maar de komende weken gaan we weer echt volle bak reizen!

29 en 30 november, El Chaltén

De laatste lange hike voor Patagonië gaat naar Fitz Roy. We kunnen vanuit ons hotel naar het startpunt lopen, waar we weer proberen om onder de toegangsprijs uit te komen. Missie mislukt: ze staan met 5 rangers om ons heen en als we uitleggen dat we al in een ander park zijn geweest en 50% korting willen krijgen, praten ze opeens geen Engels meer.

We betalen gewoon, want we willen deze hike heel graag maken! We doen er de volle dag over want het is een pittige klim, zeker het laatste stuk in de volle zon (maar je hoort ons niet klagen over het weer hoor!!).

Eenmaal aangekomen hebben we een prachtig uitzicht over de meren! Terug naar het dorp beginnen we de benen flink te voelen en we moeten ons echt beschermen tegen de zon.

Moe maar voldaan halen we een pizza af en bekijken we welke korte hike we morgen gaan doen. Vandaag staat de teller op 28 kilometer!

Dat die hike wederom ruim over de 20 kilometer zou gaan, hadden we vooraf niet gedacht. We willen proberen zo ver mogelijk te komen naar een ander meer. Onderweg komen we geen rangers tegen die tickets controleren, dus kunnen we de wandeling lekker uitlopen. Het is een veel makkelijkere wandeling dan die van gister. Zo gaat het maar af en toe even omhoog en loopt het voor de rest heerlijk vlak.

In de avond nemen we de bus terug naar El Calafate, waar we een hele fijne Airbnb hebben. Al moeten we wel even bijkomen na de uitgebreide en vooral keiharde uitleg van de host 🙂

28 november, El Calafate – El Chalten

We nemen vandaag de bus naar El Chaltén waarbij we onderweg al getrakteerd worden op mooie uitzichten! Omdat we hier maar 3 dagen zijn, gaan we direct op pad richting een uitkijkpunt. De hikes zijn niet allemaal gratis hier, maar deze wel. Het is even klimmen, maar dan heb je ook wat!

27 november, Perito Moreno Glacier

We zijn laat op vandaag, want we konden gister de slaap niet vatten voor 01.00 uur. Niet erg ook, want onze bus naar de Perito Moreno Glacier vertrekt pas in de middag, omdat we graag achter de meute aan willen gaan.

We gaan eerst nog onze euro’s wisselen in een wisselkantoortje. De exchange rate valt ons nog enigszins mee. Het is in elk geval beter dan direct geld pinnen, al moet het er toch een keer van komen omdat we bijna door onze euro’s en dollars heen zijn.

Eenmaal bij de gletsjer aangekomen, moeten we onze entreetickets kopen en drie keer raden: dat moet cash… Wij hebben echter niet genoeg geld om voor twee personen een ticket te kopen omdat we op de website gelezen hebben dat je hier gewoon met de kaart kunt betalen. Uiteindelijk bieden ze ons een zeer passende oplossing aan, namelijk 50% korting. Dat kunnen ze regelen omdat je voor het tweede park dat je bezoekt sowieso al 50% korting zou krijgen. Dus of we dat nu hier krijgen of over een paar dagen in El Chalten. Al gaan we proberen of we daar om de controle heen kunnen gaan 😉

Niet iedereen in de bus is blij met onze deal, maar het is vooral niet óns probleem! We genieten met deze korting extra van de prachtige gletsjer die we in de volle zon kunnen bekijken. Onze dag kan niet meer stuk, wat is dit geweldig mooi! In de 3 uur dat we er zijn, zien we meerdere malen complete stukken ijs naar beneden vallen. De klimaatverandering is zo voor onze ogen duidelijk zichtbaar, al is het wel echt heel erg mooi!

26 november, Puerto Natales – El Calafate

Dat was het dan! Ons avontuur in Chili zit er nu écht op. We reizen door naar Argentinië met de bus (tegenwoordig doet de helft van de passagiers zijn schoenen uit, je kunt je dus wel voorstellen hoe dat ruikt). De grens gaat weer zeer soepel, we hoeven niet eens onze tassen te laten controleren.

We komen erg laat aan in El Calafate en lopen door het donker naar onze airbnb. Heel makkelijk kunnen we de toko niet vinden, maar gelukkig is Pim weer eens scherp. De code voor de lockbox waar de sleutel in ligt, kunnen we niet bekijken omdat ons internet niet werkt. Ook hier weet Pim weer een oplossing voor: blijkbaar heeft de eigenaar de cijfers maar één naar beneden gedraaid. We hoeven vannacht dus niet op straat te slapen!

De airbnb zelf is trouwens niet al te best: overal zitten gaten in de muur, de wc deur gaat niet dicht en het lijkt alsof een dier zich heeft geamuseerd met de slaapkamerdeur. Achja, het is wat het is!

24 en 25 november, Torres del Paine National Park

We zijn weer terug waar we een dikke week geleden ook al waren. Met onze huurauto rijden we twee dagen naar Torres del Paine, waar je een aantal hele mooie wandelingen kunt maken. De eerste dag besteden we aan de bekende hike naar Torres Base Camp: een route van zo’n 22 kilometer. Het uitzicht boven is echt prachtig! Helaas is het wel flink filelopen, zeker het laatste deel dat ook nog eens goed omhoog gaat.

De tweede dag rijden we andersom het park in waardoor we telkens een mooi uitzicht op de rotsen hebben. Na een paar uur slaat het weer opeens om waardoor we niks meer kunnen zien. Ondertussen maken we wel nog twee kortere wandelingen.

De laatste foto laat zien hoe hard het hier kan waaien: de bomen staan permanent scheef!

22 november, Ushuaia – Punta Arenas

Met een voorraad aan eten, stappen we vandaag dus iets meer voorbereid de bus in. Je weet natuurlijk maar nooit hoelang het weer gaat duren.

Binnen een mum van tijd zijn we aan de grens met Chili waar we snel langs de douane kunnen. De vorige keer dat we de grens over moesten, was er een heel gedoe rondom de QR code. Vandaag kraait er geen haan naar…

Na de douane is het tijd voor het laatste stukje naar de ferry en we zien in de verte zowaar dat hij gaat! We hebben niet eens tijd om twee keer met de ogen te knipperen voordat we er al op rijden. Het is echt ongelooflijk, maar we gaan het halen in een dag.

We zijn 2 uur eerder op de plaats van bestemming en boeken voor de komende nachten onze accommodatie en regelen een huurauto. Dat hadden we nog niet gedaan, uit voorzorg. Het weer voor de komende dagen ziet er gunstiger uit dus hopelijk kunnen we de hikes in Torres nu wel gaan maken.

21 november, Ushuaia

Het wordt zowaar nog even zonnig vandaag tijdens de hike naar Laguna Esmeralda. We nemen een Uber naar het startpunt en lopen vervolgens in ongeveer 2 uur naar het meer. Het duurt wat langer dan gepland (de route is 4.7 km) omdat het pad op één grote modderpoel lijkt. Andere wandelaars zitten dan ook vaak helemaal onder de modder. Wij komen er heelhuids vanaf met alleen de schoenen 😉

Terug nemen we weer een Uber, lang leve internet hier! Er wordt nog wat gesport en gekookt in het appartement, waarna we ons klaarmaken voor de grensovergang terug naar Chili. Je moet hiervoor een verklaring invullen zodat je een qr code krijgt.

Op naar Punta Arenas en Puerto Natales voor Torres del Paine poging 2! En nu hopen dat de bus gaat morgen.

20 november, Ushuaia

Slechter weer of niet, wij gaan gewoon op pad! Vandaag staat een hike naar een gletsjer op de planning, al zien we er niet veel van door de mist. Op de terugweg loopt een hond mee waar we echt niet vanaf komen. Hij/zij loopt helemaal mee totdat we in het dorp een winkel invluchten!

19 november, Ushuaia

Niet alle weken van een lange reis zijn even leuk. De afgelopen zeven dagen zullen ergens onderaan de lijst komen, mochten we ze rangschikken. Na een dag of vijf erg slecht weer (en dus geen enkele activiteit) was het gisteren alweer de hele dag wachten op de ferry. En eergisteren was de storm dus ook al zo heftig dat we moesten omdraaien. De busreis van zo’n tien uur naar Ushuaia werden er uiteindelijk 40. Maargoed, we zijn dan ook in Fin del mundo, je moet er wat voor over hebben.

Vandaag ziet het er in ieder geval minder slecht uit, de zon schijnt zelfs af en toe! We maken een kort rondje door het dorp (of beter gezegd: stad wat is het hier eigenlijk groot) en komen dan tot de conclusie dat een last-minute naar Antarctica er echt niet in zit. Althans, niet voor ons backpackers budget. Misschien in de toekomst, maar Ushuaia wordt voor het komende decennium onze meest zuidelijke bestemming. Het heet dan ook niet voor niets Fin del mundo.

In de middag maken we nog een korte cruise door het Beagle kanaal, waar je onder meer zeehonden en pinguïns kunt zien.

BESTEMMING 8: CHILI

17 november, Punta Arenas – Punta Arenas

Ooit al eens zelf je ontbijt klaargemaakt in een hotel? Nou, Pim dus wel! Ontbijten gaat pas vanaf 8 uur, maar dan moeten wij al in de bus zitten. We plunderen de eieren en de rest van de koelkast en maken ons eigen ontbijt maar klaar.

Daarna is het tijd om naar de bus te gaan. De rit naar Ushuaia zou 11 uur in beslag moeten nemen, met grensovergang naar Argentinië dus.

Hadden we de Zuid-Amerikaanse cultuur nog niet genoeg meegemaakt? Vandaag is het weer eens zover. Na een uur of 3 rijden komen we aan bij de ferry, waar wordt verteld dat die voorlopig niet in gebruik is. Het waait dan ook wel echt heel hard, dat de bus überhaupt vertrok was eigenlijk al gek.

Zonder ook maar iets van informatie mogen we de rest van de dag in het restaurant zitten wachten, totdat om acht uur ’s avonds wordt medegedeeld dat we terug naar Punta Arenas gaan rijden. En dat terwijl een aap vanmorgen al had kunnen zien dat er echt geen verandering aan zat te komen.

Morgen om 6 uur in de ochtend een nieuwe poging. En een korte conversatie met de ‘klantenservice’ levert niets meer op dan: zoek maar uit waar je slaapt, wij kunnen er niks aan doen. Om 8 uur ’s avonds dus (we hebben inmiddels wel een slaapplek gevonden).

We vragen ons opeens af wat nou erger is: openbaar vervoer in Zuid-Amerika, waar de kans dat je aankomt ongeveer 50/50 is, of openbaar vervoer in Azië, waar de kans 50/50 is dat je de volgende bocht gaat halen.

16 november, Puerto Natales – Punta Arenas

Tijd voor actie: vandaag reizen we met de bus in een paar uurtjes naar Punta Arenas. We komen op tijd aan in de middag en wandelen nog een ronde door het centrum. Het is zondag, dus alle winkels zijn dicht wat het er niet bijzonder gezellig op maakt hier. We lopen ook nog even naar een uitzichtpunt en het plein waarna we het voor gezien houden. Het komt inmiddels ook weer met bakken uit de lucht!

13 – 15 november, Puerto Natales

Meer dan de vorige lange reis, besluiten we deze keer vaker om wat dagen niks te doen. Zo ook in Puerto Natales, want het weer om naar Torres del Paine te gaan is simpelweg te slecht. We wandelen wel wat door het dorpje en waaien flink weg. Ook wordt het thuisfront gebeld en plannen we verder aan de reis voor de komende periode. We zijn weer helemaal opgeladen voor de komende hikes, nu duimen voor goed weer!

12 november, Puerto Montt – Puerto Natales

Dit was dan officieel het allerlaatste deel van de autoroute Carretera Austral en wat hebben we ervan genoten. Het weer zat 1000% mee wat de beleving alleen maar goed heeft gedaan! Misschien was dit wel het mooiste van onze reis, in elk geval tot nu toe 😉

We reizen wel nog even door in Patagonië komende weken, al gaan we de reisroute wat aanpassen vanwege het voorspelde slechtere weer. Op naar nog meer moois!

Vandaag dus de vliegreis naar Puerto Natales, dat weer iets zuidelijker ligt dan waar we geeïndigd zijn met de route. Bij Latam worden we weer verwend met lekkere snacks 🙂

11 november, Hornopiren – Puerto Varas – Puert Montt

Je ontkomt er niet aan in Patagonië: regen. We hebben de afgelopen weken zoveel geluk gehad met het weer dat we echt niet mogen klagen. Dus: fijn dat we de regenjas en winterjas niet voor niks mee hebben gesjouwd!!

We rijden via de niet toeristische route naar Puerto Varas. Dat heet dat we wederom onverhard rijden, dat de weg er echt niet goed bij ligt (voor mijn gevoel was een 4×4 een ietwat betere optie op sommige stukken) en dat we een uur stil mogen staan. Dat laatste komt trouwens vaak voor op de route. Ze zetten dan een bordje neer met ‘pare’ erop (stopbord) en geven vervolgens geen informatie over hoelang je moet wachten. Als je de locals al ziet staan met de auto uit, weet je genoeg.

Het komt inmiddels ook met bakken uit de lucht als we uiteindelijk tegen etenstijd in Puerto Varas aankomen. Jammer, maar helaas. We blijven er niet al te lang.

Het is nog maar een klein stukje tot de Airbnb (gloednieuw) en onze auto heeft het ook wel gehad. We kunnen hem morgenvroeg beter bij de garage afleveren…

10 november, Chaitén – Hornopiren

We hebben vanmiddag pas de overtocht naar Hornopiren dus we moeten de dag een beetje om zien te krijgen. Er is onderweg eigenlijk nog maar 1 hike die we graag willen doen, maar die is gesloten vanwege onderhoud. We maken dus nog een paar korte stops tussen de buien door. Hoe mensen overigens 40 minuten over een hike van 700 meter doen, is ons een groot raadsel…

We zijn op tijd bij de boot die stipt om 4 uur vertrekt. Het wordt nog even droog en zonnig dus kunnen we lekker in de zon op het dek zitten en van de zonsondergang genieten. Ondertussen spotten we nog een zeehond!

In Hornopiren worden we begroet door Chocolate, de viervoeter van onze host Juan. We hebben hier al eerder geslapen dus we zijn bekend in de woning. Het wordt een late want we moeten nog koken na 10 uur en Juan heeft zin in een praatje. Hij spreekt aardig Engels en leert ons nog wat nieuwe woorden.

9 november, Futaleufú – Chaiten

In Futaleufú is vanalles te doen, maar zo op zondag ligt het dorpje er maar verlaten bij. We rijden naar een uitkijkpunt om de rivier wat beter te kunnen zien en proberen wat te praten met een ander koppel dat onderweg is op de Carretera Austral. Zo leren we weer een paar nieuwe spaanse woorden.

In het dorp maken we nog een rondje naar een ander uitkijkpunt. Bij de ingang van de hike komen we een enthousiaste viervoeter tegen die tegen ons opspringt. We schrikken ons rot, maar hij/zij laat ons wel rustig verder lopen.

Eenmaal in Chaiten sporten we allebei nog wat en proberen we een maaltijd klaar te maken. Er is hier geen keuken, geen heet water en geen kopjes/bestek. Gelukkig krijgen we uiteindelijk nog iets van de host.

8 november, Puyuhuapi – Futaleufú

Onderweg naar Puyuhuapi kom je langs de hanging Glacier (Ventisquero Colgante) en wij zijn er al 2 keer langs gereden. Je wilt natuurlijk wel iets kunnen zien en op de heenreis was het weer minder goed. Toevallig zag Pim gister dat er op 8 november gratis toegang is, dat laten we ons geen twee keer zeggen!

Het park is flink in onderhoud (maar toch de volle mep betalen) waardoor we maar een paar korte hikes kunnen maken. Bij de eerste hike lopen we naar een uitzichtpunt vanwaar we een prachtig uitzicht op de gletsjer hebben! Met de zoomlens kunnen we de puntige delen goed bekijken. Druk is het hier opeens wel: het is echt filelopen en we worden meerdere malen bijna aan de kant geduwd door mensen die een foto willen maken.

We maken ook de andere korte hikes van het park en kunnen de gletsjer zo nog een paar keer zien. Dan is het tijd om richting Futaleufú te rijden, de plek waar de vorige keer de band lek ging. Nu redden we het wel tot het dorpje waar we in een super leuke, maar gedateerde cabin slapen. Het douchewater komt waarschijnlijk rechtstreeks van de gletsjer 😉 maar dat zijn we inmiddels aardig gewend.

7 november, Coyhaique – Puyuhuapi

We waren toch even vergeten dat het noordelijke deel van de route ook onverharde stukken bevat. Gelukkig maken we geen stuurfouten meer, maar het blijft echt speuren op de weg naar gaten!

De rit van vandaag neemt zowat de hele dag in beslag en onderweg stoppen we nog voor een korte wandeling naar een waterval. Deze hebben we op de heenweg totaal gemist terwijl hij vanaf de weg zichtbaar is!

6 november Rio Ibáñez – Coyhaique

We beginnen de dag met een koffie in de blokhut (water halen, vuur aanmaken, 20 minuten wachten) waarna we een korte wandeling maken over het terrein van de camping. Met onze backpacks op de rug lopen we vervolgens naar de auto om terug te rijden naar Coyhaique. Een korte rit vandaag, zonder wandeling of stop onderweg. Toch zijn we pas rond etenstijd in de airbnb omdat er ook boodschappen gedaan moeten worden. Dat gaat trouwens een heel stuk sneller dan vorige week!

Het komt niet vaak voor, maar we hebben geen enkele foto gemaakt vandaag (deze is dus van een paar dagen geleden).

5 november, Puerto Rio Tranquillo – Rio Ibáñez

We zijn langzaamaan wel goed klaar met de onverharde wegen, ondanks dat de weg er echt stukken beter bij ligt dan we gedacht hadden. Zo af en toe maken we natuurlijk wel eens een stuurfoutje, dus vliegen we vandaag over twee kuilen heen. De banden blijven nog net aan de grond zo hard gaat het. Gelukkig kunnen we er eens stevig om lachen en houdt de auto het prima vol!

Het plan was om een hike te maken naar een meer, maar we zijn aan de late kant (je zou het niet zeggen met dat doorrijden) én je moet 20 euro pp betalen voor het pad. We laten de hike dan ook voor wat het is want dat vinden we echt te gek! Onze accommodatie ligt op nog een half uur rijden, dus we besluiten daar nog even van de zon te genieten*. Het is eigenlijk een 4×4 pad, maar Pim weet onze stoffige auto tot 500 meter voor de ingang te krijgen. Verder gaat écht niet meer met deze afgetrapte banden.

We zijn alleen op de camping en slapen in een blokhutje, zonder stroom en andere faciliteiten. De douche is ijskoud en koken gaat op de open haard die we met moeite aankrijgen. Leuk is het wel en het past helemaal bij de prachtige omgeving waar we nu zijn!

*Jullie zien van de afgelopen dagen alleen maar foto’s met blauwe lucht en zon en dat is eigenlijk vrij uniek voor hier. In november is het gemiddeld één dag zulk weer, terwijl we dit nu al zeker 3 dagen achter elkaar hebben. Ons hoor je niet klagen trouwens, want de korte broek hebben we nog niet echt aan kunnen doen met al die terrormuggen op de vorige zonnige plekken.

4 november, Cochrane – Puerto Rio Tranquillo

De officiële route van de Carretera Austral loopt tot Villa O’Higgings, nog eens 250 kilometer zuidelijker via een onverharde weg. Zoals we eerder al schreven, gaan we niet door tot dit eindpunt. Het is namelijk vrij vermoeiend rijden en 100 kilometer onverhard per dag is eigenlijk meer dan genoeg. Overigens is er onderweg naar het zuiden niet veel meer te beleven, behalve dan het ‘eindbordje’ van de route. Leuk voor de foto, maar daarvoor 500 km rijden via grindwegen is niet onze intentie. De inmiddels smerige auto moet wel weer terug naar Puerto Montt, want een one-way was niet beschikbaar. We beginnen dus vandaag aan de terugweg via dezelfde route en maken nog enkele extra stops. De waterval op de foto’s hadden we al eens bezocht, maar toen waaide het te hard voor de drone. Vandaag is het bijna windstil dus kunnen we hem wel gebruiken! De video’s volgen later, om die te uploaden is er beter internet nodig 😉

3 november, Cochrane, Patagonia National Park

Na een zelfgemaakt ontbijt in de keuken van Maria en Victoria (onze hosts) rijden we rustig naar Patagonia NP. Hier kun je een aantal mooie hikes maken en wij kiezen voor de gratis optie net voor de ingang. De route naar de hike is al prachtig met de vele guanaco’s om ons heen! Uiteindelijk lopen we een kilometer of 10 redelijk vlak naar een vrijwel nieuwe brug. Pim besluit er even overheen te lopen, ik hou het hier voor gezien.

In de avond kletsen we wat met de hosts, al is het meer via de computer met translate aan. Ze praten best duidelijk spaans, maar we begrijpen de meeste woorden nog niet. We maken ook kennis met Frontera, de waakhond!

2 november, Puerto Rio Tranquillo – Cochrane

We kunnen deze ochtend lekker uitslapen, want de activiteit die voor vandaag begint staat pas om 11.30 gepland. Na een rustig ontbijt gaan we dus op het gemak naar het haventje, waar we met een kleine boot een tocht maken naar dichtbij gelegen grotten. Het weer is opnieuw prima, al schijnt de zon vandaag wel een beetje waterig door de sluierbewolking. Desalniettemin is het water van tropisch blauwe kleur. De grotten die we bezoeken, bestaan uit marmer, wat ooit is ontstaan in de tijd dat dit meer nog een gletscher was. Erg mooi om een keer te zien, al zijn de grotten in werkelijkheid wel wat minder mooi dan op de bewerkte foto’s die we vooraf zagen.

Na de activiteit en een snelle lunch (boterham pindakaas) vertrekken we uit Puerto Rio. We hebben vandaag zo’n 120km te gaan, net als gisteren onverhard. Hoewel alleen het rijden al zo’n drie uur duurt, ligt de weg er relatief best goed bij. Het gaat gewoon niet zo snel, maar in deze omgeving hoort zo’n weg er eigenlijk wel een beetje bij. Er zijn onderweg een heleboel prachtige fotostops, dus we komen pas aan het begin van de avond aan in Cochrane. Hier overnachten we de komende 2 nachten, weer via Airbnb bij mensen thuis.

1 november, Coyhaique – Puerto Rio Tranquillo

Volgens de weerapps zou het vandaag nog iets minder weer worden, dus we vertrekken later naar onze volgende stop. Na een uur rijden is er van de bewolking echter niks meer te zien! We kunnen onderweg nog een korte wandeling maken, die eigenlijk gesloten is.

We verbazen ons steeds meer over hoe mooi het hier is: de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond zijn echt prachtig! Als we Puerto Rio Tranquillo naderen, komen we ook langs een heel blauw meer waar we uiteraard nog een paar keer stoppen om wat plaatjes te schieten.

In de avond reserveren we onze tour voor morgenvroeg.

31 oktober, Coyhaique

Het is tijd om de voorraad eten aan te vullen dus we rijden naar een grote supermarkt in het centrum. Bij de kassa aangekomen schrikken we behoorlijk van de rijen, het lijkt wel alsof heel Coyhaique alvast kerstinkopen aan het doen is! Uiteraard gaat het hier op z’n Zuid-Amerikaans: lekker traag… Ik denk dat we anderhalf uur kwijt zijn geweest aan dit klusje. Men viert hier trouwens Halloween dus dat zal de drukte wel verklaren.

Verder doen we niet veel vandaag, behalve het omboeken van enkele overnachtingen. We hebben besloten om niet de hele Carretera Austral te rijden.

De foto is van het huis waar we geslapen hebben, via Airbnb slaap je meestal bij mensen thuis. Erg leuk!

30 oktober, Puyuhuapi – Coyhaique

In de buurt van Puyuhuapi ligt een mooi natuurpark waar je een wandeling naar een hangende gletsjer kunt maken. Helaas voor ons is het erg bewolkt vandaag waardoor we de hike voor nu overslaan. We willen natuurlijk wel iets kunnen zien! Daarnaast moet je blijkbaar een ticket kopen voor dit park en schijnt de wandelroute in onderhoud te zijn (niet de eerste hike trouwens waarvoor dit geldt).

Gelukkig krijgen we de dag prima om met rijden naar Coyhaique. We wisselen regelmatig om met rijden waardoor we allebei niet al te lang achter het stuur hoeven zitten. We moeten nog altijd voorzichtiger rijden in verband met onze mogelijk lekke band. De stukken onverhard vallen overigens echt reuze mee. Het grootste deel tot nu toe is gewoon geasfalteerd en rijdt dus lekker door!

In Coyhaique blijven we twee nachten, want dit is een veel grotere plaats dan waar we tot nu toe geweest zijn. Tijd om weer boodschappen in te slaan!

29 oktober, Villa Santa Lucia – Puyuhuapi

We krijgen vandaag een heerlijk ontbijt voorgeschoteld waarna we in de auto stappen op weg naar Futaleufu (een stuk van de Carrera Austral af). Helaas begint na 5 minuten onverhard rijden het waarschuwingslampje van de bandenspanning te branden. We vinden het vreemd dat dit gebeurt, want we hebben eigenlijk nog nauwelijks onverhard gereden!

We draaien direct om, want om met een lekke band zo’n stuk over de kiezels te rijden is niet bepaald een slimme zet. Het is handig dat de auto dit signaal afgeeft, alleen zien we niet om welke band het gaat dus dat moeten we eerst uitzoeken. Na wat hulp van de host van afgelopen nacht en Google Translate, komen we terecht bij een automonteur die even met een pompje nameet welke band de minste spanning heeft. Deze band wordt weer bijgepompt en we kunnen weer op weg! Pim heeft er echter weinig vertrouwen in, dus die spuit een bus lijm leeg die we van de verhuurder voor dit soort noodgevallen hebben gekregen.

We zijn inmiddels een uur verder, dus Futaleufu slaan we maar over. Onderweg valt er ook weinig meer te wandelen, dus we zijn al op tijd bij onze volgende accommodatie. Hier sporten we wat en maken we voor het eerst deze wereldreis wraps met groente, mijn favoriete gerecht 😉

28 oktober, Chaiten – Villa Santa Lucia

Na een rustig ontbijt in onze cabin, maken we ons klaar voor een dag hiken. Tijdens de Carrera Austral kom je namelijk langs een aantal kortere wandelingen naar bijvoorbeeld gletsjers of meren. In het Pumalin Douglas Tompkins park maken we een wandeling tussen de bomen door, maar komen we er al snel achter dat je hier ook naar een ander mooi uitzichtpunt kunt lopen. Misschien bewaren we dat voor de terugweg.

Daarna maken we in het Corcovado park nog een wandeling naar een uitzichtpunt vanwaar je een gletsjer kunt bewonderen. We slapen vandaag in een groot hostel met eigen kamer, waar we wederom de enige gasten zijn.

27 oktober, Hornopiren – Chaiten

Dit eerste stuk van de Carrera Austral leg je af met de ferry, die je een paar weken vooraf moet reserveren. Al was dat niet nodig geweest, want het autodek staat nog niet eens halfvol!

We hebben ons dik ingepakt, maar dat blijkt niet nodig te zijn: het is bijna windstil op het water. Door het zonnetje voelt het nog eens extra warm aan. Overigens hebben we wel geluk met het weer, want het regent hier normaal gesproken vaker.

Na de 5 uur durende ferrytocht rijden we een stuk overhard naar een kortere hike naar een vulkaan. We moeten ontelbaar veel trappen omhoog en dat gaat opeens soepeler met al die zuurstof in de lucht. We voelen nu pas hoe zwaar die beklimming naar Potosi is geweest! Oké, na een half uur traplopen, is het ook wel weer genoeg geweest.

Het uitzicht loont natuurlijk wel! We slapen vanavond in een eigen cabin, mét haard.

26 oktober, Puerto Montt – Hornopiren

Afgelopen nacht was weer een echte reizigersnacht van welgeteld een half uur slaap. Toch moeten we vandaag weer fit zijn, want na aankomst in Puerto Montt halen we meteen de auto op voor de komende 2 weken. Het is wel een beetje een valse start, want na een paar kilometer gaat er al een voorlamp kapot en krijgen we de auto niet meer aan de praat omdat de batterij van de sleutel leeg is. Verder zitten er vier verschillende banden op de auto: een windforce, een ecovision, een rockblade en een powertrac. Hele vette namen hoor, maar wel goedkope troep dus (met maar liefst een hele millimeter profiel). Dat belooft wat voor de komende tijd. Het was dan ook de enige verhuurder die we überhaupt konden vinden waarmee we de grotendeels onverharde route mochten gaan rijden. Gelukkig hoeven we vandaag niet al te ver, want we zijn eigenlijk veel te moe om te rijden. Na een flinke boodschappenronde overnachten we in Hornopiren. Het is een hele basic overnachting in een soort cabin die je wel eens in Amerikaanse films ziet. De komende twee weken zullen niet anders worden, maar met de ruige natuur in dit gebied kan dat eigenlijk ook niet anders.

25 en 26 oktober, Calama – Santiago – Puerto Montt

Er staat ons een lange reisdag te wachten vandaag en vannacht. We rijden met de saunabus van San Pedro naar Calama, 100 kilometer verderop. Daar moeten we nog een stukje met de taxi om bij de luchthaven uit te komen. Onze vlucht vertrekt pas om 20.00 uur, dus we hebben nog tijd om wat te eten.

Vanaf Calama vertrekken er alleen maar vluchten naar Santiago, dus we hebben een verplichte overstap. Helaas was er geen andere mogelijkheid dan een overstaptijd van 8 uur, waardoor we weer een gebroken nacht hebben. Er zijn best veel mensen op dit tijdstip in de terminal want er gaan nog regelmatig vliegtuigen richting het zuiden.

Het is ons trouwens gelukt om de nieuwe slaapzakken in de backpacks te duwen. Die gaam we misschien wel nodig hebben in Patagonië.

23-24 oktober, San Pedro de Atacama

In de omgeving van San Pedro de Atacama vind je een soortgelijke omgeving als de woestijndelen van de Salt Flats Tour. Wij kiezen er dan ook voor om hier geen tour meer te doen, dat vindt onze Travelspender overigens ook een goed idee. 24 oktober gaat de boeken in als de goedkoopste dag van de hele reis!

We maken onze reisroute voor Patagonië compleet zodat we volop kunnen genieten van de natuur en even niet meer op de laptops hoeven te werken. We hebben er echt heel veel zin in, maar kijken wel weer op tegen die 8 uur lange overstap op de luchthaven van Santiago voor morgennacht.

Tussen het plannen door, lopen we nog even door het dorpje. Het voelt een beetje alsof we op een strandlocatie zijn aangekomen, al mag je dat strand er natuurlijk zelf even bijbedenken. De korte broek kan uit de backpacks gehaald worden! Polarsteps geeft 8 graden aan, maar het is echt veel warmer hier.

Overigens zijn er nu geen excuses meer om niet te sporten. We bevinden ons op een hoogte van 2400 meter en de zuurstof stroomt binnen. Hardlopen is voor mij echter toch nog zwaarder op deze hoogte.

Op naar Patagonië!!

BESTEMMING 7: BOLIVIA

20 – 22 oktober, Salar de Uyuni

Kennen jullie dat programma ‘ice road truckers’? Nou, zo voelen we ons de eerste dag van de driedaagse tour op de grootste zoutvlakte van de wereld! Samen met 4 anderen worden we met onze bagage in een 4×4 jeep gepropt (wij achterin, met de benen nog net niet in de nek). De bagage ligt gelukkig wel op het dak 😉

Na een tijdje rijden komen we aan op de zoutvlakte en het lijkt dus net alsof je over het ijs rijdt. Alles is wit om ons heen! We zien ook de bekende vormen die het water heeft gemaakt. We maken behoorlijk veel stops onderweg en onze gids is een keer spraakzaam en heel aardig. We krijgen veel te eten onderweg, al valt dat voor Pim wederom verkeerd… Het wordt echt tijd om weer zelf te kunnen koken straks in Chili.

De tweede dag trekken we met de jeep door de woestijn, op zoek maar meren en flamingo’s. Het lijkt net een maanlandschap hier: overal vulkanen, zand, wat rotsen, niks meer dan een grote droogte. Eigenlijk best bijzonder! Ohja, we zien ook Chinchilla’s van heel dichtbij.

Al dat uitslapen van de afgelopen week hebben we mooi kunnen opsparen voor de laatste dag. Om 4.30 loopt de wekker af en om 5 uur moeten we vertrekken. We rijden nog langs een stel geisers, meren en een hotpool. Die laatste slaan we over aangezien het -5 is buiten. Om een uur of 10 staan we met ons paspoort bij de douane in Bolivia. Heel soepeltjes gaat het niet want de QR code die we moesten invullen is niet goed. Ook bij binnenkomst in Chili moeten we alles weer opnieuw invullen. Geduld is een schone zaak met deze slechte wifi en wel 20 telefoons die eraan verbonden zijn. Na een paar uur zijn we dan toch de grens over en komen we aan in Chili. Het landschap is hier precies hetzelfde! Wisten jullie namelijk dat dit deel van Chili zo’n 90 jaar geleden nog bij Bolivia hoorde?

19 oktober, Uyuni

Vandaag zijn er verkiezingen in Bolivia en dat gaat toch net even anders dan in Nederland. Zo zijn de meeste winkels/restaurants gesloten en mag er geen verkeer rijden. Helaas voor ons dus geen dagtrip naar het nabijgelegen mijnwerkersdorpje Potosi.

Tijd om de dag te besteden aan bellen met het thuisfront, jammer dat de wifi een aantal keer de boel verpest. We merken dat er toch nogal wat leven is buiten en besluiten een kijkje te nemen. Op straat zijn wat kraampjes met vers eten open (daar eten we niks van want we merken dat dit echt niet goed is voor de darmen).

Wij maken ons verder klaar voor de laatste dagen in Bolivia!

18 oktober, La Paz – Uyuni

Na een vertraging van 90 minuten is het dan toch tijd om in te stappen voor de nachtbus naar Uyuni. We krijgen in het kantoor al een warme maaltijd dus het is direct tijd om te gaan slapen. En dat kan prima, want de stoelen zijn lekker breed, kunnen naar achter geklapt worden en er is een voetensteun beschikbaar. Met een fris gewassen deken en kussen, kan deze nachtrust niet meer misgaan!

Rond 8 uur komen we aan in Uyuni (met een sandwich en pakje sap achter de kiezen). Uiteraard gaan we eerst onze tassen droppen bij het hotel. We mogen zelfs al inchecken, helemaal fijn!

Daarna is het tijd voor koffie, wat relaxen en een pizza. We doen het nog altijd rustig aan deze dagen.

15 – 17 oktober, La Paz

Na een driedaagse trektocht moeten we toch echt even bijkomen. We slapen weer eens ouderwets uit en plannen verder helemaal niks. In de ochtens gaan we ontbijten bij Mugen om vervolgens nog ergens koffie te halen. Een van de dagen maken we nog een rondje met de kabelbaan.

En dan is het alweer tijd om La Paz te verlaten! We vertrekken met de nachtbus naar Uyuni. Op hoop van zegen dat deze bus wel zoals gepland vertrekt 🙂 We vertrekken in elk geval in de stromende regen met 90 minuten vertraging!

12 – 14 oktober, Huayna Potosi 6088m

Wat is het maximale wat een normale sterveling fysiek aankan? Om op die vraag een antwoord te krijgen, leek het ons een gaaf idee om Huayna Potosi te beklimmen. De berg ligt vlak bij La Paz en ligt met 6088m nét boven de magische grens van 6km. We hadden wat wisselende reviews gelezen, maar zagen vooral dat de beklimming geadverteerd wordt als “een van de makkelijkste 6000ers wereldwijd”. Met EBC (5600m) al in de ervaringsmand, was dit bovendien maar 500 meter hoger. Dus hoe moeilijk kon het nou zijn? Nou, dat viel even flink tegen!

Een paar weken voordat we in Bolivia aankwamen, hadden we dus zonder al te veel nadenken de 3-daagse tour geboekt (zo’n 200,- pp). Je kunt ook kiezen voor de 2-daagse, maar omdat het hoogteverschil in korte tijd eigenlijk toch al veel te groot is, hebben we dat maar niet gedaan. En bij deze variant krijg je bovendien voor minimale extra kosten ook nog een korte cursus ijsklimmen!

Dag 1: Taxi naar Low Camp 4800m, ijsklimmen

De eerste dag lopen we naar het kantoor om onze spullen voor de komende dagen op te halen: warme kleding, 60L backpack, helm, stijgijzers en een ijsbijl. Samen met de slaapzak en nog wat andere spullen weegt de rugzak bijna 20 kilo. Als alles is ingepakt, rijden we naar het low camp op zo’n 4800m. We krijgen lunch en meteen daarna lopen we met alle gear richting de gletscher, waar we in zo’n anderhalf uur tijd de basisprincipes van het lopen en klimmen over ijs krijgen uitgelegd. Vooral de ijswand (zo’n 8 meter hoog) was toch veel moeilijker dan het eruitziet. En vooral enorm vermoeiend op die hoogte.

Dag 2: Hike naar High Camp 5200m, uitrusten

We hebben afgelopen nacht misschien wel op de meest vieze matras ooit gelegen (verwacht niet veel in een klimmershut), maar in onze dikke slaapzak hebben we verbazingwekkend lang en goed geslapen. Na het ontbijt hebben we eigenlijk niks te doen, want pas na de lunch (het eten is trouwens wel erg goed geregeld) gaan we richting het hoge kamp. Het is maar een korte afstand, maar met 20 kilo op je rug op deze hoogte is het toch een zwaar stuk. En al helemaal met de sneeuwstorm die precies opsteekt als wij vertrekken. Eenmaal aangekomen proberen we nog een paar uurtjes te slapen, want vannacht gaan we dan daadwerkelijk naar de top.

Dag 3: Summit Day!

Ik denk niet dat we ons ooit meer bergbeklimmers gaan voelen dan vandaag. Héél erg vroeg gaat de wekker en na een minimaal ontbijt (en nog minder slaap) staan we met volle uitrusting klaar voor de start. Om 1 uur ’s nachts vertrekken, met de stijgijzers aan lopen we de gletscher op en volgen we het rijtje lampjes van medeklimmers in de verder pikzwarte leegte, allemaal in de hoop de top met zonsopgang te bereiken. Je moet overigens wel zo vroeg starten, want als de zon eenmaal opkomt smelt het ijs en wordt het te gevaarlijk om de gletscher over te steken.

We hadden allebei wat last van het eten, dus Meike is misselijk en ik heb een compleet lege maag. Geen al te beste start dus, maar de eerste paar uur gaan best wel goed. Het paadje over de gletscher is eindeloos, soms steil en soms wat vlakker en er ligt zo’n 20 centimeter verse sneeuw (om het nog maar wat lastiger te maken). Al snel zijn we qua hoogtemeters op de helft, waar een wat steiler stuk langs een ijswand op de planning staat. Gelukkig is het nog donker en zien we de afgrond wat minder. Het gaat nog steeds lopend omhoog, maar we moeten nu ook de ijsbijl gebruiken.

De hoogte begint langzaamaan zijn tol te eisen. Het is een uur of vier en we zijn nu op zo’n 5800m. Met elke stap gaat het langzamer. Gelukkig zijn we niet de enige die aan het strijden zijn, de eerste groepjes beginnen zelfs al op te geven en om te draaien. En dat is niet voor niks, ik heb zelf inmiddels ook knallende koppijn en vraag me minstens twee keer echt serieus af wat we hier nu aan het doen zijn. We liggen wel nog steeds op schema en hebben nog wat tijd over voor een paar korte pauzes. Als dan ook nog de steile rotswand van het laatste stukje in zicht komt besluiten we in ieder geval maar tot 6000 meter door te lopen en dan verder te zien.

Maar dan komt het eind opeens in zicht. Het laatste steile stuk gaat erg goed, de zon komt op en we zien de top liggen. Nu gaan we het halen ook! Rond tien over 6 staan we dan boven, het was een van de grootste uitdagingen ooit, maar we hebben het gehaald! We kunnen nog een kwartiertje rondkijken en wat foto’s maken, en dan moeten we alweer aan de afdaling beginnen. En eerlijk gezegd wil ik ook niks anders dan zo snel mogelijk meer zuurstof kunnen ademen.

De klim was enorm zwaar, de afdaling is minstens net zo heftig. Hoewel alles omlaag, moeten we nog steeds kilometers lang door de sneeuw lopen en klauteren, terwijl je eigenlijk al compleet uitgeput was op de top. En dan moeten we ook nog vanaf het hoge kamp terug naar het lage kamp met die gigantische rugzak van 20 kilo. Toch is de route op de terugweg wel enorm mooi, je ziet nu pas waar je vannacht omhoog bent gekomen!

Rond 11 uur zijn we terug bij het lage kamp, waar we meteen worden opgehaald met een taxi. Doodmoe maar wel voldaan komen we aan in La Paz, waar 3600 meter opeens zeeniveau lijkt, zoveel zuurstof lijkt de lucht te bevatten. Je moet het eigenlijk zelf ervaren, deze mooie ervaring en martelgang in één.

11 oktober, La Paz 3600m

Vandaag is rustdag, dus we verkennen La Paz met de gondels. Eerlijk gezegd een van de handigste manieren om je door een stad te verplaatsen, al is het wel gek dat er geen sneeuw ligt natuurlijk!

Vanavond inpakken voor de volgende trekking en proberen op tijd te gaan slapen.

10 oktober, La Paz (Laguna Esmeralda) 5000m

We hebben vannacht goed geslapen, want het bed was weer eens een keer Europees groot (de meeste tweepersoons bedden hier zijn kleine twijfelaars te noemen). We zijn wel weer vroeg op gestaan, want om 8 uur vertrekken we met een busje de bergen in. Een uurtje rijden van La Paz ligt een korte wandeling naar een meertje op 5000m hoogte. Prima om te acclimatiseren.

Hopelijk wordt het weer wel wat beter de komende dagen, want het is de hele dag bewolkt en op de terugweg sneeuwt het keihard. Nu is sneeuw natuurlijk nog altijd beter dan regen!

9 oktober, Puno (Peru) – La Paz (Bolivia)

Soms gaat het leven net even anders in Zuid-Amerika en moet je accepteren dat je plannen op het laatste moment toch veranderen. Zo ook vandaag. Na extreem vroeg opstaan staan we om kwart over 5 ’s morgens klaar voor de busrit naar La Paz, maar helaas is de bus nergens te bekennen. Een paar minuten voor vertrek komt iemand vertellen dat de bus een defect had en dat we zelf maar moeten zoeken hoe we verder moeten. Gelukkig weten we de laatste twee plaatsen te vinden van een andere bus die een half uur later vertrekt. Of beter gezegd, de laatste plaats. Eén van ons mag naast de chauffeur zitten. Het is even chaos, maar we zijn toch niet voor niks opgestaan. Helaas geen geld terug, dus we hebben wel dubbel moeten betalen, maar voor veel discussie was geen tijd.

De grens over valt dan weer mee. Vlak voor de grens is in Peru een kantoor gemaakt waar je zowel de uitreisstempel uit Peru als de inreisstempel voor Bolivia krijgt. En dan alleen nog even de rugzakken door de scanner en we kunnen weer door. Uiteindelijk dus toch gewoon in La Paz aangekomen! Gelukkig ook maar, want morgen hebben we een volle dagactiviteit!

Wij pakken de gondel naar de accommodatie!

BESTEMMING 6: PERU

8 oktober, Lake Titicaca 3800m

Onze host weet ons op het allerlaatste moment nog over te halen om een dagtocht te maken over het Titicaca meer. De eerste stop is op en top toeristisch met een bezoek aan een drijvend eiland. De bewoners maken dit eiland met riet en het drijft dus letterlijk op het meer. Verder verkopen ze nog een heleboel rommel en worden we verplicht om mee te gaan op een van hun boten, of zoals onze gids het noemt: de Mercedes. De tweede stop is een echt eiland wat verder op het meer. Erg mooi! We krijgen een lunch voorgeschoteld en er wordt ook nog gedanst. In totaal zitten we best wat uren op de boot. Onze laatste avond in Peru alweer, de tijd hier is voorbij gevlogen. Peru is een geweldig land met vriendelijke mensen met bovenal een wisselende natuur. Morgenvroeg vertrekken we met de bus naar Bolivia waar ons een groot avontuur te wachten staat!!

7 oktober, Cusco – Puno

Het was óf een nachtbus van Cusco naar La Paz in Bolivia óf een tussenstop in Puno. Wij hebben dus voor de laatste optie gekozen omdat we niet midden in de nacht de grenscontrole wilden meemaken.

Eerlijk gezegd is dit een van de betere busreizen die we ervaren hebben tijdens al onze reizen. De stoelen in de bus zijn enorm breed en kunnen best ver naar achter klappen. Zo had de nachtbus best gekund!

In Puno droppen we onze spullen in het hostel (echt een goede kamer met eigen badkamer) en verkennen we kort de eerste koffiebar. Veel tijd is er niet want morgenvroeg ‘moeten’ we weer vroeg uit de veren.

6 oktober, Cusco

De laatste dag in Cusco besteden we zoals gewend aan een kop koffie in de middag. Verder doen we niet veel, behalve dat Pim naar een kapper gaat.

5 oktober, Machu Picchu 2400m

Na 4 dagen hiken is het tijd voor de plek waar we voor komen! De wekker gaat om 4.30 (we zijn er inmiddels aan gewend natuurlijk) want we hebben de eerste tickets voor Machu Picchu.

Bij de bus staat een enorme rij en we vragen ons af hoeveel mensen er per dag naar boven gaan. We hebben een andere route dan de rest van onze hike groep en krijgen dus ook een andere gids voor de rondleiding. Filio lijkt meer op een zeer strenge schoolmeester en we hebben het na een uur echt gezien. Pim meldt ons netjes af, wat ons niet in dank wordt afgenomen. Na dagen lopen om tot hier te komen willen we toch echt zelf bepalen wat we zien van deze bijzondere Inca stad! Plaatjes maken als de zon eindelijk tevoorschijn komt, ho maar. Wij trekken ons eigen plan.

De plaatjes laten eigenlijk niet echt zien hoe het echt is. Machu Picchu is zeker een bezoek waard!

In de middag slenteren we nog wat rond door het dorpje want onze trein gaat pas later in de middag. We nemen ook afscheid van onze tourguide Pepe die ons langs alle hoogtepunten van de Salkantay heeft meegenomen (uiteraard met fooi).

De trein naar Ollantaytambo is een waar feestje met dansjes en een modeshow. We lachen er maar om, want ons ding is het echt niet! Na nog een uur of twee met de bus worden we weer afgezet bij ons hotel. De tocht zit er nu echt op!

1 – 4 oktober Salkantay Trek 4600m

Vanuit Cuzco zijn er meerdere opties om Machu Picchu te bezoeken. De meeste mensen gaan op en neer met de trein, maar je kunt er ook een mooie trekking aan vastplakken en zo een 4 of 5 daagse excursie ervan maken. De meest bekende tochten zijn de klassieke Inca trail (4 dagen) en de Salkantay trail (5 dagen). De Inca trail is het meest populair, maar minder hoog en je ziet minder diverse natuur. Wel kom je dan via de zonnepoort te voet Machu Picchu binnen! Omdat de Salkantay trail de helft goedkoper was, hebben wij toch voor die optie gekozen!

De eerste dag staan we vroeg op. Om 4.30 zitten we al in de bus richting het startpunt. Vanaf daar lopen we na het ontbijt eerst richting het Humantay meer. Het schijnt heel mooi te zijn, maar tijdens de stortregen die we mogen ervaren zijn we niet echt onder de indruk. We lopen toch maar om wat te acclimatiseren. Vanavond slapen we namelijk net voor de pas op 4100m hoogte. Het eten is trouwens heerlijk en wordt steeds verzorgd door de koks die ook met ons meereizen de komende dagen!

De eerste nacht was koud! Maar met de slaapzakken die we hadden gekocht en wat extra dekens hebben we eigenlijk erg goed geslapen. De wekker gaat alweer om 5 uur ‘ s morgens, en na het ontbijt zijn we rond half 7 alweer onderweg. Het weer is inmiddels een stuk verbeterd en de laatste 500 hoogtemeters naar de Salkantay pas zijn dan ook niet zo zwaar meer. Bovenaan is het uitzicht fantastisch!

Vanaf dan gaat het eigenlijk alleen nog maar omlaag. We dalen met goed weer af langs wat ooit een gletscher was tot aan de lunchplaats. Maar dan gaat het weer fout. Opeens trekt het dicht en moeten we alweer een stortbui trotseren. De poncho’s helpen wel iets, maar ook weer niet echt. Op het eind van de dag klaart het toch weer op. Op zo’n 2800 meter is het dan opeens een stuk warmer in de zon. Het is duidelijk dat we richting de Amazone lopen, want de natuur is ook enorm groen geworden over die kleine afstand!

Dag 3 bestaat net als gisteren vooral uit afdalen. Langs een rivier volgen we het pad verder het dal in tot aan de lunchplaats. Er wordt hier een “traditionele” lunch gemaakt: op een stapel heet gemaakte stenen wordt al het eten gegooid, waarna het wordt dichtgemaakt met bananenbladeren en aarde. Leuk bedacht, maar de andere dagen was het eten toch lekkerder.

Na de lunch lopen we nog een stuk omhoog, opnieuw een bergpas over. Omdat het best warm is in de zon, is dit misschien wel het zwaarste stukje van de hele tocht. Eenmaal boven is het uizicht op Machu Picchu echt heel mooi. Hier slapen we vannacht in een tentje op een wel hele dunne mat.

De matige nachtrust wordt de volgende ochtend direct goed gemaakt als je wakker wordt met uitzicht op Machu Picchu! Tussen de mistflarden is deze iconische plaats af en toe zichtbaar in de zon! We dalen weer een stuk af tot de laatste lunchplaats van de tocht. Vanaf daar bestaat het laatste stuk uit een lange slingerweg langs het spoor naar Aguas Calientes: een toeristenoord van waar je Machu Picchu bezoekt. We vragen ons af of dit de plaats is waar je de meeste verschillende nationaliteiten op één plek bij elkaar ziet. Met het avondeten zit de Salkantay trekking er dan weer op!

28 – 30 september Cusco (of Qosqo?) 3400m

We verblijven weer een paar dagen op dezelfde plek en ondernemen niet bijzonder veel. De ochtenden worden steevast besteed aan het verder uitzoeken van de reis gevolgd door een bezoek aan het centrum voor een kop koffie.

Er zijn hier erg leuke winkeltjes te vinden met allerlei troep voor het maken van een trekking. Pim moet nog een jas en daarvoor is hij zeker geslaagd! Ik koop nog een fijn vest waarmee mijn collectie hopelijk voldoende is om de komende nachten warm te blijven. Ohja, we vinden ook een serieus goede deal voor een slaapzak (ietsje duurder dan huren). Zo kunnen we ze de komende maand nog meenemen naar de overige koude plekken die we gaan bezoeken. En mee in het vliegtuig krijgen zal liggen aan hoeveel laagjes we dan aandoen 😉 dat zijn problemen voor dan.

Zometeen krijgen we de briefing over de trekking van de komende dagen. We gaan voor het eerst met een groep een meerdaagse trekking doen en zijn benieuwd hoe het gaat. Voor de liefhebbers: we gaan de Salkantay van 5 dagen lopen. Het hoogste punt is rond de 4600 meter. Hopelijk zit het weer een beetje mee en zien we zondag een van de zeven wereldwonderen.

Tot zondag (voor jullie maandag)!

27/09 Cabanaconde – Cusco

Na een hele goede nachtrust (lees wederom een groot bed en eigen badkamer) moeten we vroeg op. Met een goed ontbijt achter de kiezen, stappen we in het busje bij Mario die ons naar Cusco brengt. Deze optie was wel wat duurder dan met de grote touringcar, maar we hadden daarmee gehoopt zonder angst en beven te kunnen reizen. Helaas, dat is niet gelukt.

Onderweg passeren we enkele uitzichtpunten, waarvan een op 4910 meter hoogte. Dat voelen we wel want we komen van ‘maar’ 3300 meter. Mario rijdt vervolgens richting de sneeuw en dat is blijkbaar een bijzondere gebeurtenis voor dit land. We stoppen een keer extra zodat hij zelf ook foto’s kan maken!

Nadeel van de sneeuw: de chaos is nog groter dan in Nederland. Het is één lange file langs gecrashte bussen en vrachtwagens. File of niet, de chauffeur vind dat hij wel gewoon kan inhalen. Echt zo’n beetje de meest hersenloze actie van de hele rit, want bij de eerste de beste tegenligger staat het helemaal vast. Chapeau. We ‘genieten’ maar van de boze weggebruikers.

Gelukkig loodst Mario ons uiteindelijk zonder kleerscheuren naar Cusco, waar nog een mooie laatste inhaalactie door een rood stoplicht op de planning staat. Na 12 uur rijden zijn we blij dat we er zijn.

26/09 Colca Canyon dag 3

Nadeel van de driedaagse trekking is dat je aan de bovenkant van de canyon begint. De laatste dag is dus hoe dan ook het zwaarst, want al die hoogtemeters moeten nog worden gecompenseerd. Hoewel de meeste mensen vanuit de lodge voor de taxi naar Cabanaconde kiezen, gaan wij gewoon te voet. De komende trekkings worden immers nog een stuk zwaarder dus als we dit al niet kunnen… Bovendien zijn 1200 hoogtemeters nou ook weer niet zo extreem. De hike zelf valt dan ook best mee, maar onderweg krijgen we wel met regen en onweer te maken. Ondanks dat hebben we toch de drone nog leeg kunnen vliegen en was het best een mooi stuk. De Colca Canyon is zeker geslaagd.

25/09 Colca Canyon dag 2

Na de koffie met bananenpannenkoek volgt de tweede dag door de Colca Canyon. Langs de noordkant van de rivier loopt een relatief eenvoudig pad naar de volgende lodge waar we slapen. We komen langs een paar kleine dorpjes, waar druk wordt gebouwd aan nieuwe plekken om te overnachten. Er kunnen hier trouwens ook auto’s komen, dus zo afgelegen als in Nepal is het hier niet. Het hoogtepunt van de dag is zeker weten de logde in Llahuar, waar een aantal warmwaterbronnen langs de rivier zijn gemaakt. We blijven uren zitten in het water, heerlijk na een dag hiken.

24/09, Colca Canyon dag 1

De overnachting van vannacht was erg fijn. Heet water, een fijn bed en uitgebreid ontbijt. Samen met de groep Europese reizigers lijkt het eigenlijk meer op Oostenrijk.

Nadat we de helft van onze spullen hebben achtergelaten, gaan we met een lichte backpack op pad. Vandaag lopen we van Cabanaconde naar San Juan, min of meer alleen maar naar beneden de Colca Canyon in. Behalve de mooie omgeving zien we ook nog vlakbij een Condor langsvliegen, een van de grotere roofvogels waar het gebied bekend om staat.

23/09 Arequipa – Cabanaconde 3300m

We nemen flink de tijd in de ochtend, want de bus gaat pas om half één. Rustig ontbijten, even sporten en inpakken. Toch gaat het nog bijna mis, want Uber wordt 3 keer achter elkaar gecanceld. Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker trouwens, dat er niks beschikbaar is of gewoon gecanceld wordt op het laatste moment. Dan maar een lokale taxi, wat overigens ook prima gaat. Na continue file komen we nog net op tijd aan voor de bus naar Cabanaconde.

In zo’n zes uur tijd reizen we over een bergpas met een hoogte van 4900 meter naar de canyon, waar we in het donker aankomen. De omgeving is wel heel mooi tijdens de reis. Morgen gaan we vanaf hier een driedaagse hike door de Colca canyon maken, maar nu is het eerst even tijd voor pizza!

22/09 Salar de Salinas 4400m

Niet alleen Bolivia heeft een zoutvlakte. Verspreid door de Andes zijn er veel meer van dit soort bijzondere hoogvlaktes. We gaan vandaag naar Salar de Salinas, op zo’n 75 kilometer van Arequipa.

De dag begint vroeg, om kwart over zes worden we al opgehaald bij het hotel. Met een wel hele oude bus rijden we eerst naar een bergdorpje voor het ontbijt: een broodje ei met coca-thee. Dit spul schijnt volgens de locals goed te zijn tegen hoogteziekte, maar wij nemen toch maar onze eigen maatregelen. Vlakbij is er een mooi uitzichtpunt, vanwaar je de drie bekendste vulkanen van de regio kunt zien liggen: Picchu Picchu, Misty en Chachani, alle drie zo rond de 6 km hoog. Het weer is trouwens geweldig, behalve strakblauwe lucht is het ook kraakhelder, waardoor je heel ver kunt kijken.

De rit gaat verder over een onverharde bergpas. Langzaam maar zeker gaan we stuiterend steeds hoger, totdat we bij de zoutvlakte aankomen op zo’n 4400 meter hoogte. Het gebied is echt heel erg mooi en uitgestrekt. Behalve de zoutvlakte zelf zijn er ook verschillende dieren te zien, waaronder de lama en de alpaca. Het is een erg mooie dag, maar wel vermoeiend met zo’n heftige busreis.

21/09 Arequipa 2300m

De tijd van de luie dagen is voorbij, de komende maanden gaan we door de Andes trekken! Van het droge noorden in Peru is het de bedoeling om uiteindelijk helemaal bij de ruige fjorden van Patagonië uit te komen. Maar voorlopig dus eerst het hooggebergte van Peru. Hoewel de Andes lang niet zo’n hoge toppen herbergt als de Himalaya, zijn vooral de dalen en plateau’s toch serieus hoog. Veelal liggen de plaatsen die we de komende tijd gaan bezoeken tussen de 3000 en 5000 meter. Tijd om te acclimatiseren dus, en dat kan het beste in Arequipa, met 2300m gelegen op middelmatige hoogte.

We hebben vandaag een korte activiteit, de Ruta del Sillas. Arequipa ligt midden tussen een aantal vulkanen, met als resultaat een stad die grotendeels uit wit gesteente bestaat (silica sediment). De Ruta del Sillas laat een van de groeven zien, waar men het bouwmateriaal vandaan haalt. Hoewel een tikkeltje toeristisch, is het toch best wel leuk om te zien. Er zijn verschillende leuke beelden uit de rotsen gehouwen.

16/09 t/m 19/09 Lima

Lima is enorm groot. Alleen al de wijk Miraflores, waar we grotendeels blijven, is een stad op zich. Dit gedeelte, maar ook het iets zuidelijker gelegen Barranco, is erg veilig en prima zelf te verkennen. De stad ligt langs de kust op een verhoogd plateau van een meter of 50, waardoor je van vrij hoog over de zee kunt uitkijken. Veel kun je overigens niet zien, want het is vaak bewolkt en mistig. Dit heeft alles te maken met de zeestroming die vanuit het zuiden koud water aanvoert. In combinatie met de Andes, die min of meer alle regen vanuit het oosten tegenhoudt, maakt dat Lima een van de meest bijzondere klimaten heeft die we gezien hebben. Het is dus veelal grijs met een hoge luchtvochtigheid, maar het regent vrijwel nooit. En de temperatuur is met een graad of 17 ook een stuk lager dan je zou verwachten. Toch breekt bijna elke middag de bewolking wel even open, en dan is het heerlijk zitten in de zon! Vooral op het terrasje van de broodjeszaak Lugares (tip!) waar we elke dag lunchen.

We hebben ook nog twee activiteiten gepland, een stadstour en een foodtour. Beide in het oude stadscentrum, waar we met de bus naartoe gaan. Vooral de foodtour laat weer eens zien dat we in een ander land zijn. Van nieuwe fruitsoorten tot Ceviche, er is vanalles wat de Peruaanse keuken uniek maakt. Helaas voor Meike horen daar ook cavia’s bij die op de markt verkocht worden.

Wie is er al eens in Lima geweest en vond het hier tegenvallen? Wij vonden het namelijk best een leuke stad, boven verwachting en zeker de moeite waard voor een paar dagen. En we hebben geen mug gezien!

15/09 San Jose – Lima

We leveren Jimmy weer in bij de verhuurder, de 4×4 is ons erg trouw geweest op de goede en vooral ook niet zo goede wegen die we gereden hebben. Voor het eerst was een normale stadsauto ook eigenlijk echt geen optie geweest. We worden afgezet op de luchthaven, en omdat alles zo snel gaat zijn we er natuurlijk weer veel te vroeg. Ook de vlucht verloopt bijzonder aangenaam deze keer: stoelen met extra beenruimte en geen turbulentie (dat was de afgelopen keren wel anders door alle regenbuien heen).

We hadden eigenlijk nog een aansluitende nachtvlucht naar Iquitos, wat midden in de Peruaanse Amazone ligt. Een maand geleden in een opwelling geboekt, maar vorige week toch maar weer gecanceld vanwege de hoge kans op diverse tropische ziekten in dat gebied. Jammer van het geld, maar met een aantal pittige trekkings in vrij afgelegen gebieden de komende maanden leek ons dat toch niet zo’n hele goede combi. Niet zo goed ingelezen, maar een foutje maken mag af en toe.

Omdat het gebied rondom de luchthaven nogal onveilig schijnt te zijn, keken we een beetje op naar de late aankomsttijd. We hadden al een taxi geregeld vanuit het hotel en om 23.00 staat er dus een mannetje met bord te wachten in de aankomsthal. De douane ging erg snel, dus is er eerst nog tijd voor een klein hapje eten. Omdat de broodjes niet al te duur zijn (of althans, dat denken we, nog steeds geen internet dus geen idee hoeveel soles je voor een euro krijgt) pak ik ook nog een paar Kitkats mee. Blijken die nou net wel een vermogen te kosten. Sorry Meike, ze waren wel lekker.

Als we op de hotelkamer aankomen is het alweer goedgemaakt, want er hangt een schilderij met cavia’s boven het bed!